Πείτε μου, ζει;

Kαι το δικό μας μωρό ξεγραμμένο το είχαν..
μεταφέρθηκε από το Αχέπα στο Ιπποκράτειο διασωληνωμένο,
χωρίς δικές του αναπνοές, χωρίς αντίδραση στα ερεθίσματα, με κακή περιφερική κυκλοφορία, αρρυθμία κι ένα σωρό άλλα..
ένα γκρι άψυχο κορμάκι είδα να κουβαλάνε. Εικόνες που δε βγαίνουν από το μυαλό.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο προτίμησα να ζήσει  και ζήτησα από τον Θεό να μη μου την πάρει.
Παρακάλεσα να ζήσει κι ας έχει πρόβλημα. Εγωιστική σκέψη, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ.
Πίστεψα πως θα τη χάσω, αλήθεια το πίστεψα, το ένιωσα, την έκλαιγα ενώ ακόμα ήταν ζωντανή..
με ρώτησε μια φίλη πως γίνεται να στεναχωριέσαι τόσο πολύ για ένα πλάσμα που μόλις γέννησες;
Μα το δέσιμο με τη μάνα, αυτός ο αιώνιος ιερός δεσμός, ξεκινά από την κοιλιά,
από το ίδιο αίμα που κυκλοφορεί στα 2 σώματα,
από τις 2 καρδιές που συντονίζονται και χτυπούν ρυθμικά, συντροφικά για μήνες.
Όλη αυτή η εικόνα, με τα σωληνάκια, τους ορούς, το οξυγόνο,
ένα μωρό παρατημένο μέσα σε ένα κουτί, μου ήταν γνώριμη από τη δουλειά,
αλλά ακριβώς γι αυτό ήμουν ακόμη πιο συγκλονισμένη.
Επειδή ήξερα τι θα πει διασωληνώση, ήξερα πόσο πονάει η αιμοληψία για τα αέρια αίματος, ήξερα τι συμβαίνει όταν ο κορεσμός πέφτει στο 70, ήξερα και την έβλεπα και δεν μπορούσα να το πιστέψω οτι ήταν το δικό μου παιδί εκεί μέσα, οτι εγώ το ζούσα αυτό,
ήμουν στο νοσοκομείο χωρίς στολή, χωρίς να δίνω φάρμακα, ήμουν εκεί για να θρηνήσω.

Ήμουν εκεί για να παρακαλέσω το Θεό να σώσει το παιδί μου.

Κι εκεί ξεκίνησε η αγωνία για εμάς.Μια απελπισία που δεν περιγράφεται με λόγια ανθρώπινα, απέραντη, να σε καταπίνει, να μην υπάρχει τίποτα άλλο.
Για 2 μέρες και νύχτες δεν υπήρχε τίποτα άλλο,
ούτε άντρας ούτε παιδί ούτε ανάγκη για τροφή και ύπνο.
Ένα κενό.
Και μέσα στο κενό να αιωρείσαι σα να σταμάτησε ο χρόνος, σα να εγκλωβίστηκες στη λάσπη.

Εμμονές

Παράξενη εγώ; ΕΓΩ; Καλέ ποιος διαδίδει τέτοια ψέματα;

Είμαι ένας απλός, απλούστατος άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους.

Ε απλώς, να.....

στη μπουγάδα μου όλα τα μανταλάκια έχουν το ίδιο χρώμα

για τον καφέ μου διαλέγω κάθε φορά προσεκτικά την κούπα

δε μ΄αρέσουν τα μισοτελειωμένα, τα θέλω άδεια

στο σούπερ μάρκετ δεν παίρνω ποτέ το πρώτο στο ράφι

δεν μπορώ να σου μιλώ και να σε κοιτώ στα μάτια

περπατάω ξυπόλυτη χειμώνα-καλοκαίρι, άμα βάλω παντόφλα αρρωσταίνω

..............................

......

και η λίστα συνεχίζεται

θα επανέλθω

του μπι κοντινιουντ

Ο μικρός δικτάτωρ

Οτι διαλέξαμε, διαλέξαμε!

Τώρα τις αποφάσεις για εμάς θα τις παίρνει το παιδί.

Ετών 2. Ύψος: κάτω του μέτρου, Βάρος: μια ντουζίνα

Από το πρωί

ξυπνάει, άρα ξυπνάμε κι εμείς, όοοοχι δε σου αφήνει περιθώριο για χουζούρεμα

"μαμά τσίπνησα, μαμάαα, μαμά έλα τσίπνησααα"

πατάει το κουμπί κι ανοίγει η τβ.

Τι; Πρωινή ενημέρωση και Παπαδάκη; Χαχα! 

Το club του Μίκυ άνοιξε, γίνε μέλος κι εσύ!

Και μετά έχει Στρουμφάκια και μετά μικρό μου πόνυ και μεσημέριασε.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

Ζώνες, το κλειδί στη μηχανή, πάμε.

Ααα πήγε 12, κάτσε ν΄ακούσουμε ειδήσεις στο Ράδιο Θεσσαλονίκη.

Τι; Α χαχαχα! "μαμάαα βάλε μικλό καλάβι" Είπε κι ελάλησε.

και μην σκεφτείς να αγνοήσεις το αίτημα, σε βλέπω να πέφτεις σε καμιά κολόνα,

εκτός κι αν έχεις προμηθευτεί με ωτοασπίδες ή είσαι υπόδειγμα ατάραχου οδηγού.

Φτάνεις περιχαρής στο σούπερ μάρκετ, φορτώνεις το παιδί στο καρότσι και βουρ.

Γάλα, τυρί, ντομάτες, σαμπουάν.....εμμμμ, να δυο πραγματάκια να πάρω και φεύγουμε. Μάνι μάνι.

Χαχα!

"σέλω γιαουτι" παίρνεις γιαούρτι

"σέλω το μπλε γιαούτι" αφήνεις το ένα πιάνεις τ΄άλλο

"σέλω και κίτλινο γιαούτι" αφήνεις το μπλε παίρνεις το κίτρινο

"αααα σέλω και το μπλε και το κιτλινο ουααααααα" τα πήρες όλα κι έφυγες!

Και γυρνάμε στο σπίτι

μετά τις απαραίτητες διαπραγματεύσεις, μοιραζόμαστε τις σακούλες και πάμε μέσα.

Παπούτσια, χέρια,να μην τα πολυλογώ φτάνει το βράδυ....

πέφτεις κατάκοπος, ψόοοφιος να ξαπλώσεις στο καλό σου κρεβατάκι

τσουπ τσουπ τσουπ σκάει μύτη το πιτσιρίκι...μάααλιστααα!

Θέλει μαξιλάρι, δίνεις το μαξιλάρι σου,

δε θέλει κουβέρτα, ξεσκεπάζεσαι (μπρρρ)

θέλει φως, ανάβεις το φως, 

θέλει "λίγο νελάκι", πας-έρχεσαι με την τσίμπλα στο μάτι

θέλει την άπλα του, θέλει και ο αρκούδος που κουβάλησε μαζί την άπλα του 

εεεεε στο τέλος κοιμάσαι στραβά σε μια γωνίτσα στο χείλος του γκρεμού και ξεπαγιάζεις!

Και πάμε πάλι " μαμάααα τσίπνησαααα, έλα πάμε μέσα τσίπνησααααα"

Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά...

στη δική μας τη ζωή κουμάντο κάνει ο μικρός δικτάτωρ ετών 2

κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα κι άλλα δε σου λέω, μην τρομάξεις και δε κάνεις παιδιά, μ αυτά και μ΄εκείνα.

Α όχι, να θυμάσαι, τα παιδιά δεν είναι δικτατορία, είναι ευτυχία.

Καλέ αλήθεια σου λέω!

Άμπρα κατάμπρα

Θέλω ένα κουμπί.

Να το πατάω και να βρίσκομαι αλλού!

Κι όταν θέλω να επιστρέφω

κι άμα θέλω να γίνομαι αόρατη, ν΄ακούω τι λένε χωρίς να με δουν

κι αν θέλω να βλέπω τι σκέφτονται οι άλλοι.

"Αν ήσουν αόρατος για μια μέρα τι θα έκανες;"

All time classic ερώτηση στα σχολικά λευκώματα.

Λοιπόν, θέλω ένα κουμπί!

Ένα μαγικό κουμπί.

Βρέχει βρέχει

Έριξε βροχή σήμερα ουουουυ τουλούμι.

Άνοιξαν οι ουρανοί.

Έριξε καρεκλοπόδαρα.

Χαλασμός Κυρίου.

Καταλάβατε;

Έβρεξε πολύ λέμε.Χαμός.

Και θυμήθηκα εκείνο το παιδικό τραγουδάκι που μας έλεγε η γιαγιά μου:

"Βρέχει βρέχει και χιονίζει

και τα μάρμαρα ποτίζει

και ο ποντικός χορεύει

και η γάτα μαγειρεύει"

Κι έβγαλε κι έναν ήλιο ναααα έναν ήλιο

και θυμήθηκα αυτό που λέγαμε μικροί:

"Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί"

Αλήθεια, έχετε δει ποτέ ουράνιο τόξο;

Έχετε περάσει από κάτω;

Γιατί ο παππούς μου έλεγε οτι 

"αν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι πιαστούν χέρι χέρι και περάσουν κάτω από το ουράνιο τόξο

θα αλλάξουν και θα γίνει το αγόρι κορίτσι και το κορίτσι αγόρι" , αμέ!

Αλλά πως να περάσεις κάτω από ένα ουράνιο τόξο, αφού όσο προχωράς τόσο μπροστά είναι εκείνο.

Τι κρατάμε όταν βρέχει; Ομπρέλα!

Αλλά πως θα το δεις το ουράνιο τόξο αν κρατάς ομπρέλα,ε;

Ε;

Ένα μήλο

Ένα μήλο την ημέρα...........

..............................τον γιατρό τον κάνει πέρα!

Παδική χαρά Νο2

Επανέρχομαι στο θέμα αυτό γιατί είδα κάτι ακόμα..καπνός!

Κι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά,

ναι σου λέω, σύζυγος πυροσβέστη είμαι και ξέρω από καλές φωτιές.

Μόνο που αυτή τη φορά ο καπνός προέρχεται από μια καύτρα

τσιγάρου

στα χέρια νεαρού παιδίσκου που όλο μαγκιά ανάβει και ρουφάει και φυσικά στο ταρταν πετάει!

Τι είναι το ταρτάν;-μα όλο απορίες είσαι απόψε!

Είναι αυτό το μαλακό μπλιαχ υλικό που έχουν βάλει σε όλες τις παιδικές χαρές, 

για να μην λερώνει το βλαστάρι σου με χώμα τα τρεντυ αθλητικά παπούτσια του.

Το λοιπόν, διώχνεις τα γομάρια που έχουν στρογγυλοκαθίσει στις κούνιες

ναιαιαιι αυτές τις μικρούτσικες, με το σίδερο γύρω γύρω, αυτές που είναι για τα βρεφάκια,

και πάνε παραπέρα και τσουπ βγάζουν από την τσέπη πακετάκι-τσιγαράκι και μετά..καπνός!

Και καλά δε δίνεις σημασία στον καπνό, σε ανοιχτό χώρο βρισκόμαστε, δεν απαγορεύεται.

Ούτε και στο "τι παράδειγμα είναι για το παιδί μου", γιατί το παιδί σου έχει καλύτερο παράδειγμα εσένα που είσαι και φανατικός αντικαπνιστής.

ΑΛΛΑ, αλλά...τις γόπες;Που τις πας;

Ή καλύτερα, που τις πετάς;

Καταγής!

Στάχτη και μπούρμπερη το ταρταν, μασουλάει κι από καμιά το μωρό σου που περιφέρεται

κι ότι βρει το βάζει στο στόμα του σε ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Φλας, 

κι εσύ κοιτάς αποσβωλωμένος κι αναρωτιέσαι ποια είναι η καλύτερη αντίδραση.

Θέλεις να κάνεις παρατήρηση, αλλά το ξανασκέφτεσαι.Και διστάζεις.Και παίρνεις το παιδί σου και φεύγεις.

Γιατί;

Μήπως πρέπει να πάψω να πηγαίνω στις κούνιες;Με χαλάει μου φαίνεται.

Το μακροβούτι

Παίρνεις φόρα και μπλούμ μέσα στο νερό.
Τι γαλήνια είναι εκεί κάτω.Βλέπεις και γυρνάς πίσω.
Θέλεις να γυρίσεις πίσω.Και κολυμπάς.Και βλέπεις.
Πω πωω πόσα είναι κρυμμένα στου ποτηριού τον πάτο!
Σταματάς, πέφτεις λίγο κάτω, άντε πάλι φόρα και συνεχίζεις να ανεβαίνεις.

Ανεβαινεις, ανεβαίνεις, δεν είσαι μόνος, τριγύρω κόσμος
άγνωστοι, γνωστοί, όλοι τριγύρω
αλλά εσύ δε σταματάς, βλέπεις και κολυμπάς για να βγεις στην επιφάνεια.

Έλα

έλα λίγο ακόμα!

Βλέπεις φως, ουφ, υπάρχει φως κάπου εκεί.
Και κολυμπάς.

και φτάνεις!!

Βγάζεις το κεφάλι από το νερό και κοιτάζεις..αχχχ ωραία που είναι εδώ έξω!

Να ένα χέρι!

Και....σου δίνει μια....να έτσι.....και μπλουμ πάλι μέσα....................

Και φτου κι απ΄την αρχή.

Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν έφτασες στον πάτο.
Μόνο που...είσαι λίγο πιο βαρύς, είσαι κουρασμένος, τόσο μα τόσο κουρασμένος..!

Όχι πάλι

Και φτου κι απ΄την αρχή.

Κάθε τέλος κι αρχή

Με συγχωρείς.

Καινούριος δρόμος.

Μαζί!

Πικράθηκα, απογοήτευση και..δεν άντεξα, έκλαψα (πάλι)
Κι εσύ το κατάλαβες, το ξέρω,
το είδα στα μάτια σου, στον τρόπο που με κοιτούσες.

!..αχ αυτά τα μικρούτσικα ματάκια πόσα λόγια λένε..!

Με συγχωρείς.
Πίστεψα οτι δε θα τα καταφέρεις.
Πίστεψα οτι ήρθε το τέλος.
Ποιος να μου το λεγε, κάθε τέλος κι αρχή, το φωνάζει η Ελένη, ακούς; http://www.youtube.com/watch?v=f9xP-ZVLrno

Με συγχωρείς.
Θα το περάσουμε μαζί αυτό, 
σε κρατώ από το χέρι, θα το περάσουμε μαζί.
Θα τα καταφέρεις το ξέρω.

Για μια στιγμή, για μια στιγμή φοβήθηκα,-αχ πόσο φοβήθηκα!- 
μα πως μπόρεσα να αμφιβάλω για σένα;



Με συγχωρείς.

Του γιατρού

Καρδιολόγος
Πνευμονολόγος
Νευρολόγος

Ενδοκρινολόγος
Οδοντίατρος
Οφθαλμίατρος
Δερματολόγος

Παιδονευρολόγος
Ωτορινολαρυγγολόγος
Φυσιοθεραπευτής
Αναπτυξιολόγος

χμμμ τι άλλο, τι άλλο;

Α μπε μπα μπλομ...                ποιος λείπει;
..του κιθεμπλομ....                                   α!   ο ψυχολόγος!
.......μπλιμ μπλομ

ε ναι..!

χοχο!

Και το όνομα αυτής...

....Ραφαέλα!

Φεβρουάριος 2010

Είμαι έγκυος στον 3ο μήνα και βλέπω ένα όνειρο:
έχω γεννήσει, κρατώ αγκαλιά το μωρό, απέναντί μου στέκεται η πεθερά κι ανάμεσά μας ένα κόκκινο αυτοκίνητο.
Και η πεθερά λέει "Ραφαήλ θα το βγάλετε το μωρό" "Ραφαήλ;Γιατί;" ρωτάω εγώ "Ραφαήλ θα το πείτε" μου απαντάει.

Απρίλιος 2010

Πηγαίνω στη μαμά μου στο χωριό με σκοπό να μείνω 2-3 μέρες.
Τη δεύτερη μέρα μας προσκαλεί μια γειτόνισσα σ ένα ιδιωτικό παρεκκλήσι που θα γίνει θεία λειτουργία.
Είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ραφαήλ!


Ιούλιος 2010

Κοιτάω έξω από ένα παράθυρο και βλέπω μια εκκλησία.Ψηλά, σε λόφο, όμορφη.
Μαθαίνω οτι είναι ο ναός του Αγίου Ραφαήλ Μετεώρων.
Σε μια στιγμή δύσκολη, η πεθερά μας φέρνει αγιασμό, είναι από τον Άγιο Ραφαήλ.


17 Αυγούστου 2010

Ξημερώματα, φεύγουμε από το σπίτι για να πάμε στο μαιευτήριο,
ήρθε η ώρα να γεννηθεί το κοριτσάκι μας!
Και φυσικά σταυρώνω την κοιλιά με λαδάκι από τη Μονή του Αγίου Ραφαήλ.


31 Αυγούστου 2010

Το μωράκι μας μπαίνει στην εντατική.......αεροβαπτίζεται "Ραφαέλλα" (ναι με 2 λ)


13 Σεπτεμβρίου 2010

Το μικρό μας θαυματάκι βγαίνει από την εντατική, επιτέλους στο σπίτι μας!
Όλα πήγαν καλά, αφού πριν πάει στο νοσοκομείο την είχα σταυρώσει με...το λαδάκι του Αγίου Ραφαήλ.


14 Οκτωβρίου 2010

Πυρετός.Εισαγωγή στο νοσοκομείο.
Αλλά δεν ανησυχώ, έξω από την παιδιατρική ένα μικρό εκκλησάκι για τον Άγιο Ραφαήλ!


Τελικά αυτός ο Άγιος το αγαπάει το μωρό μας!
Θα δώσουμε το όνομά του στο παιδί μας.
Και κάθε χρόνο θα ανάβουμε ένα κεράκι στον τόπο του.

Κούνια μπέλα

Κάτι που με ενοχλεί πολύ, αφάνταστα όμως, είναι να βλέπω μεγάλα παιδιά στην παιδική χαρά.

Πάω με το διχρονο κοριτσάκι μου να κάνουμε κούνια μπέλα,
2 έφηβες κοκόνες έχουν κάτσει και κουνιούνται, οι μπεμπέκες.
Πάμε στην τσουλήθρα,
3 μαντράχαλοι έχουν κάνει κατάληψη:
2 σκαρφάλωσαν στην οροφή
(και άντε να πείσεις το παιδί σου οτι οοοοχι δεν ανεβαίνουμε εκεί, είναι επικίνδυνο)
και ένας ανεβαίνει ανάποδα στην τσουλήθρα, πατώντας με τα βρωμοπάπουτσα του εκεί που θα ακουμπήσει σε λίγο τα χεράκια της η λουλουδένια μου.
Στο γύρω-γύρω δεν πλησιάζουμε, στροβιλίζεται με ταχύτητα φωτός.

Αχ και να λειτουργήσει η φυγόκετρος ν αρχίσουν ένα ένα τα γομάρια να εκσφενδονίζονται βζζζζν βζζζννν!

Αλλά αυτό που πραγματικά με βγάζει από τα ρούχα μου
είναι τα αλάνια που ανοίγουν το στόμα τους κι ανοίγει ο βόθρος, οχετός.
Τι κάνεις ρε μαλ-μπιπ, δε μας γα-μπιπ ρε παλιοκαρ-μπιπ κλπ κλπ κλπ

Θες να κάνει κούνια;
Οκ σκάσε και κουνήσου και τελείωνε να κάνουμε κι εμείς.
Θες να κάνεις επίδειξη του εμπλουτισμένου σου λεξιλογίου;
Οκ να πας στη μάνα σου να τα πεις να σου αστράψει ένα χαστούκι αχχχχ πολύ θα το φχαριστηθώ.
Αλλά όχι ρε φίλε στην παιδική χαρά
που ο μέσος όρος ηλικίας είναι 3-4 ετών
και είναι γεμάτος ο χώρος παπαγαλάκια έτοιμα να αντιγράψουν εσένα, τον μεγάλο να κάνουν αυτά που κάνεις, να πουν αυτά που λες
κι άντε να εξηγήσει μετά η κουρασμένη μάνα τι σημαίνει αυτή η λέξη
κι άντε να πείσει το παιδάκι της να μην την επαναλαμβάνει γιατί αυτές δεν είναι λέξεις για παιδάκια..

Κουράστηκα και μόνο που το σκέφτομαι!!

Κι αν αποφασίσεις να μη κάνεις κούνια, τσουλήθρα, αλλά να περπατήσεις χαλαρά κι ωραία με το μωρό σου
έχε το νου σου στο παιδί, όχι του Παύλου, του γείτονα το παιδί που πήρε το skateboard αγκαζέ κι ήρθε να γονατοχτυπηθεί στην παιδική χαρά.

Αυτό δεν είναι παιδική χαρά μάνα μου, αγώνας για επιβίωση είναι.


Αχ βρε Ηρώδη, σε αδικήσαμε..

Ημέρα Εκλογών

Σήμερα ψηφίζουμε.




Εγώ ψηφίζω
εσύ ψηφίζεις
αυτός ψηφίζει
εμείς ψηφίζουμε

ή

-"εγώ ψηφίζω, εσύ ψηφίζεις;"
-"Αυτός (δεν) ψηφίζει, εμείς ψηφίζουμε!"

Αν επιλέγεις να απέχεις θέλω πολύ να μάθω το λόγο.
Δικαίωμα ή υποχρέωση;

Με ποιους είσαι; Και γιατί;
Δεξιά, αριστερά, στο κέντρο, στη γωνία ή κάπου ανάμεσα;

Τι; Άκυρο;
Ε πραγματικά δε σε καταλαβαίνω!


Εγώ ψηφίζω.


(εσείς ψηφίζετε;)

Από το μικρό στο μεγάλο και τούμπαλιν.

Σήμερα θα αλλάξω γλάστρα σε ένα φυτό που μας έφεραν δώρο στην κλινική, όταν γεννήθηκε το δεύτερο κοριτσάκι μας.
Είναι ανθεκτικό το φυτό, θέλει λίγο νερό, λίγο φως, ελάχιστη φροντίδα οτι πρέπει για μια μαμά με 2 κάτω των 2. Μωρά εννοώ.
Λοιπόν, το έβγαλα με προσοχή να μην το χαλάσω, πήρα μια μεγαλύτερη γλάστρα και το έβαλα μέσα.
Έφτιαξα λίγο το χώμα τριγύρω, έριξα νεράκι και στη θέση του. Πέταξα την παλιά γλάστρα και σκέφτομαι....................

...................αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν φυτό ανθεκτικό κ να άλλαζα χώρο, να πηγαίναμε σε ένα μεγαλύτερο σπίτι, να απλωθούμε, να συνεχίσουμε εκεί τη ζωή.

Ήρθε η ώρα.

Κάτι σέλωωωω....

"Κάτι σέλωωωω...."
"Τι;"
"εμμμμ κάτι σέλωωω"
"Τι θέλεις;"
"Ατο!"

Καθημερινός διάλογος με τη 2 ετών κόρη μου।
Στέκεται μπροστά στο ψυγείο, στη ντουλάπα, στην πόρτα
και σκέφτεται σκέφτεται σκέφτεται
τι θέλει
και το ζητάει.

Γιατί ξέρει πως ο,τι θέλει θα το έχει.

Κι εγώ λοιπόν κάτι θέλω Αλλά δεν ξέρω τι.

Και σκέφτομαι, σκέφτομαι αλλά πάλι δεν ξέρω τι θέλω
και δε ξέρω ποιο είναι το πιο βασανιστικό,
που δεν ξέρω εγώ τι θέλω
ή που δεν ξέρουν οι άλλοι τι θέλω
και τελικά δεν έχω αυτό που θέλω
που όμως δεν ξέρω τι μπορεί να είναι.

Και γιατί το θέλω; Τόσο πολύ;
Που όταν δεν το έχω είμαι δυστυχισμένη και μίζερη.

Στο γυαλό

Δε μου λες,
εσύ
ναι εσύ που με βλέπεις,
τι καλό έκανες σήμερα;


Βοήθησες καμιά γριούλα να περάσει το δρόμο;
Χάρισες τα ρούχα σου στους φτωχούς;
Τηλεφώνησες στον ξάδελφό σου, που έχεις να δεις από το Πάσχα;
Είπες καλημέρα στο γείτονα;
Τίναξες τα χαλιά σου στα φρεσκοπλυμμένα της από κάτω;

Τι καλό έκανες σήμερα;

Αχ αυτό το πρωινό..

...είναι εξουθενωτικό!

Ξυπνάω χωρίς να το θέλω,
με φωνές
<<"μαμάααα τσιπνησαααα, παμε μέεσσαααα βάλεις χυμόοο">>

ή με κλάματα
<<"ουαααα ιχ ιχχ ουαα ουααα" = "΄πεινάω, πεινάω, έκανα και πιπί μου και πεινάωωωω">>

καλά, καμιά φορά ξυπνάω με τη φωνή του κυρ Γιώργου του μανάβη
<<"φρούυυτα, ντομάαατες μήλα πατάααατεςςς έχωωω">>

ή με το <<"γγκκκκκζζζζζζζ βββζζζζζζγκκκκκζζζζζζ">> = ο γείτονας κουρεύει το
γκαζόν

αλλά τέλος πάντων, ξυπνάω χωρίς να το θέλω!

Έχουμε και λέμε:

-να αλλάξω την πάνα της μεγάλης, να βγάλουμε πυτζάμες να βάλουμε ρούχα
-να φτιάξω το χυμό και το πρωινό της
-κάπου εδώ φτιάχνω κι έναν καφέ, αλλά...ξυπνάει η μικρή, οπότε
-να αλλάξω την πάνα στην μικρή
-να θηλάσω τη μικρή
-τελειώνω και κάνω ένα τοστακι

αλλά, η μεγάλη λερώνεται με μαρμελάδα, οπότε
-αλλάζω ρούχα στη μεγάλη
-κάθομαι να πιω καφέ, κρύος, χάλια, μια γουλιά και "ουααααα"
-να πάρω αγκαλιά τη μικρή, με το άλλο χέρι προσπαθώ να φάω το τοστ-λάστιχοπουδεν τρώγεταιγιατίκρύωσε

η μεγάλη θέλει "λίγο νεράκι",
αφήνω καφέ τοστ μωρό και πάω στην κουζίνα για νερό
με την ευκαιρία βγάζω τα πιάτα από το πλυντήριο, βάζω μέσα τα λερωμένα, πλένω στο χέρι και २ τάπερ
πάω το νερό στη μεγάλη, μαζεύω πιάτα ποτήρια από το πρωινό, ξεκινά το παιχνίδι

τουβλάκια εδώ, παζλ εκεί, βιβλία, μαρκαδόροι,
λόλα να ένα μωρό

"μαμά έλα να παίτσουμε"

αφήνω το μωρό στο πάρκο
στρώνω τα κρεβάτια
συμμαζεύω
αλλάζω πάνα στη μικρή

"μαμά έλα να παίτσουμε"

ξεκινώ το μαγείρεμα
μαζεύω τα ρούχα από το μπαλκόνι
ρίχνω και λίγο νερό στα λουλούδια-ο Θεός τα φυλάει και δεν ψοφάνε

"μαμά έλα να παίτσουμε, αμέσως!" διατάζει το δίχρονο

ο καφές μου που είναι;

βαθιά ανάσααααα ωμμμμμμ

βάζω στη μεγάλη να δει Ντόρα
βάζω τη μικρή στο ριλάξ, αυτό με τη δόνηση *
*(τι είν΄αυτό θα μου πεις..όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις,χα!)


και ψάχνω τον καφέ μου
και είναι ακόμα 09:15πμ ωωωω μάνα μου

Καλημέρα είπα, δεν είπα;

Τι;

Τι θέλεις;
Αφού σου είπα δεν μπορώ να έρθω, γιατί επιμένεις;

Τι λες;
Δεν μπορώ να σ΄ακούσω τώρα, είμαι αλλού.

Που πας;
Γιατι φεύγεις, είναι νωρίς, μείνε λίγο ακόμα.

Πως ήρθες;
Δε σε είδα στο δρόμο, μα πως δε σε είδα, όλο το πρωί στο παράθυρο στεκόμουν και κοιτούσα το δρόμο!

Πόσο θα μείνεις;

Α ναι είναι ωραία εδώ την Άνοιξη..ναι, ναι.

Τι;Τι είπες;
Δε σ΄ακούω.

Ναι θα μείνω εδώ.
Χωρίς εσένα.
Εδώ.
Εσύ;

Γιατί φωνάζεις;
Αφού σου είπα δεν μπορώ να σε δω, δε σε ακούω, μα γιατί επιμένεις;

Άντε, γεια.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στο νερό

Θα ήθελες όλα να ήταν αλλιώς, το ξέρω!
Θα ήθελες να μη ξημέρωνε εκείνη η νύχτα, η δύσκολη.
Θα ήθελες να μπόραγες να αλλάξεις τη σειρά! Και την ώρα.
Θα ήθελες να ανοίξεις την πόρτα και να φύγεις. Να πας εκεί, αλλού.
Θα ήθελες να κλείσεις τα μάτια.

Μα δεν το μπορείς.-

Γι΄αυτό....σκάσε και κολύμπα!!




Αχ...να ξυπνήσω, να είναι όνειρο, Θεούλη μου κάνε με να ξυπνήσω!

Η μικρή μου η αδελφούλα.

Η μικρή μου η αδελφούλα
πάντα πριν να κοιμηθεί
παίρνει δίπλα στο κρεβάτι
το μικρό της το σκαμνί.

Το είδα μια το είδα δυο
και στο τέλος τη ρωτώ
το είδα μια το είδα δυο
και τη ρωτώ

"Τι το θέλεις το σκαμνάκι
στο κρεβάτι σου κοντά;"
Δυο ολάνοιχτα ματάκια
με κοιτάζουν χαρωπά

Με κοιτούν με κοιτούν
και στο τέλος με ρωτούν
με κοιτούν με κοιτούν
και με ρωτουν

"Το ξεχνάς το αγγελάκι
στο κρεβάτι μου εκεί
που φυλάει ορθό τη νύχτα
τη μικρή σου αδελφή"

Την κοιτώ την κοιτώ
και γλυκά την φιλώ
την κοιτώ την κοιτώ
και τη φιλώ!

Τικ τακ

Δεν κοιμάμαι
για να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου

Δεν κοιμάμαι
για να μετράω τις αναπνοές σου

Δεν κοιμάμαι
για να διώχνω τα σύννεφα από το μαξιλάρι σου

Δεν κοιμάμαι
για να σε βλέπω

Δεν κοιμάμαι
γιατί είσαι εσύ εδώ
και δε θέλω να κοιμηθώ
μη και είσαι όνειρο
κι όταν ξυπνήσω

....λείπεις

Σου είπα?

Αυτό που το πας? Που όλοι έχουν άποψη για το παιδί σου।

Αυτοί που έχουν ένα παιδί ξέρουν γιατί είναι διαβασμένοι.

Αυτοί που έχουν 2 παιδιά ξέρουν γιατί το έχουν ξαναδει το έργο.

Αυτοί που έχουν 3+ παιδιά ξέρουν γιατί απλά ξέρουν, αμφιβάλεις?

Αλλά κι αυτοί που δεν έχουν παιδιά ξέρουν γιατί γνωρίζουν παιδοψυχολογία,
βλέπουν τη νταντά στο Σκάι κι επειδή ξέρουν,
παιδιά δεν κάνουν.

Η μαμά ξέρει γιατί "εσένα πως σε μεγάλωσα?έπαθες τίποτα?".

Η πεθερά ξέρει γιατί είναι πεθερά.

Ξέρει κι ο γείτονας γιατί έχει εγγόνια.

Καλά ο περιπτεράς, η κομμώτρια, ο υδραυλικός εεεε αυτοί κι αν ξέρουν!




Τελικά μόνο εγώ η έρμη μάνα δεν ξέρω τι να κάνω με τα παιδιά μου, αλλά δε σκιάζομαι


γιατί ξέρουν οι άλλοι και θα μου πούνε.

Γιο-γιο.

Όχι το γνωστό παιδικό παιχνίδι
με την κλωστή που ανεβοκατεβαίνει
-μα τι γέλια κάναμε, θυμάμαι-
όχι αυτο,
το άλλο το γιογιό
αυτό που κάθε παιδάκι αποθέτει
οτι πολυτιμότερο έχει, τα κακάκια του!
Ένα τέτοιο σε χρώμα φουξια έκανε πρόσφατα
την εμφάνισή του στο σπίτι μας।
Ο στόχος: να μάθει η २१ μηνών κόρη μας να το χρησιμοποιεί.
Ο απώτερος σκοπός: να έχει βγάλει τις πάνες μέχρι να γεννηθεί
το δεύτερο μωράκι μας, δηλαδή σε ४ μήνες, τον Αύγουστο.

Μα πριν προλάβουμε να της πούμε τι είναι αυτό, τι το κάνουμε,
μας αιφνιδίασε με μια απρόσμενη κίνηση..

Την ξεντύνω και πάμε για μπάνιο.
Μέχρι να ετοιμάσω τη μπανιερίτσα, το σαμπουάν, την πετσέτα...
...παίρνει το γιογιό, κάθεται απέναντί μου και......κανει κακά!
Της λέω "Τι κάνεις;" και μου απαντά "πουφ"।
(λέξη κλειδί για το περιεχόμενο της πάνας)

Αυτό ήταν! Έμεινα η δόλια μάνα να κοιτώ αποσβολωμένη.

Δεν είχαμε προλάβει να της πούμε τίποτα,
προφανώς μιμείται
γιατί φυσικά πάντα παρέα πάμε για τσίσα
κι άμα τη ρωτήσετε τι κάνει η μαμά στην τουαλέτα
λέει "τσίσ(α)"।

Εμείς σκεφτήκαμε να πάρουμε το γιογιο
και σιγά σιγά να πούμε τι είναι αυτό, τι κάνουμε κλπ αλλά αυτά εν καιρώ.
Απ΄ότι φαίνεται η φύση έχει το δικό της χρονοδιάγραμμα.

Τυχαίο λέμε θα ηταν, δεν μπορεί, για να δούμε.
Το πρωί που ξύπνησε μας έφερε το γιογιο στο κρεβάτι.
Τις επόμενες μέρες ζήσαμε απίστευτες σκηνές!
Ζητάει να την ξεντύσουμε,
πάει κάθεται στο γιογιο,
σηκώνεται-χωρίς να κάνει κάτι
παίρνει χαρτί, σκουπίζεται, πετάει το χαρτί μέσα στο γιογιο
και τεντώνεται στη βρύση να πλύνει τα χέρια της।

Πριν κοιμηθεί κάθεται πάλι στο γιογιό, μετά σηκώνεται,
πάει στο σαλόνι, της φεύγουν τσίσα
και...τρέχει να κάτσει στο γιογιό। (δεν πρόλαβε)
Κι ακολουθεί το γνωστό, χαρτί, σκούπισμα, πλύσιμο χεριών....

Τι να πω. Μας ξάφνιασε.
Σα να γύρισε ένας διακόπτης μέσα της.
Ίσως να ήταν κι από καιρό γυρισμένος κι εμείς να μην το ξέραμε.

Θα δούμε..
Θα την αφήσουμε να κάνει οτι θέλει.
Εκείνη ξέρει।

Ζεστός και μυρωδάτος!

Καλημέρα!

Με μια κούπα ζεστό καφέ, ελληνικό, με πλούσιο καϊμάκι και άρωμα μμμμμ μαγικό!
Βάζεις νερό, καφέ, ζάχαρη, ζεσταίνεται και φουσκώνει σαν την κοιλιά μιας μανούλας και...έτοιμο!
Διαλέγεις κούπα, ααα ναι θέλει ψάξιμο αυτό το θέμα,
στη συλλογή μας έχουμε
16 φλυτζάνια το καθένα με διαφορετική ιστορία,
έχει κάνει το δικό του δρόμο για να φτάσει
στο ντουλάπι μας,
όπου περιμένει υπομονετικά να έρθει η σειρά του να βγει στη σκηνή
να γίνει ο πρωταγωνιστής,
ο πρώτος σύντροφος της μέρας,
ίσως και ο μόνος;
Μπα, όχι, ο καφές θέλει παρέα και κουβέντα και κους κους και μουσική και...κουλουράκι!
Ε ναι το θέλει το κουλουράκι του ο καφεδάκος,
όσο να πεις μια βουτιά μοιάζει πολύ λαχταριστή.
Μια μέρα που ξεκινά τόσο όμορφα
δεν μπορεί παρά να είναι όμορφη κι αυτή, ναι σου λέω!
Καφές, τσάι, χυμός, γάλα ή σκέτο νερό;
Σημασία καμιά δεν έχει, κάθισε αναπαυτικά
στον καναπέ,
στο γραφείο,
στο περβάζι
και απόλαυσε αυτή τη μοναδική ολόδική σου στιγμή,
με παρέα ή μόνος, ένας καφές είναι πάντα μια αφορμή για συντροφιά !

Ζήτησα..

Λίγα λόγια θα σου πω, λίγες κουβέντες..

Λόγια,
σκέψεις,
λέξεις,
εικόνες,
ό,τι υπάρχει στο μυαλό
και στην ψυχή
και θέλει να πετάξει στο φως.
Καλό Ταξίδι!