Ένα κομμάτι

Σου έχει τύχει στο τελείωμα της μέρας να νιώθεις οτι δεν έκανες τίποτα;

Να ξυπνάς πρωί-πρωί και να τρέχεις όλη μέρα, να μιλάς και να φτιάχνεις ένα σωρό

κι όμως όταν ξαπλώνεις και το μυαλό ηρεμεί, αδειάζει

δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι. Δεν έμεινε κάτι από εσένα, δεν υπάρχει τι-πο-τα.

Σκέφτομαι κάτι να κάνω, να αφήνω το αποτύπωμά μου στη γη, τι άραγε;

Ίσως ένα παζλ, λίγα κομμάτια κάθε μέρα.

Ή να γράφω εδώ. Ή αλλού..

Πάντα βέβαια μπορώ να αδειάζω και να γεμίζω ντουλάπες και συρτάρια, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που να μένει.

Ο χρόνος κυλά, μετράει αντίστροφα (για την επιστροφή στη δουλειά)

και δε θέλω, καθόλου δε θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω "ε και;" .

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!