Πείτε μου, ζει;

Kαι το δικό μας μωρό ξεγραμμένο το είχαν..
μεταφέρθηκε από το Αχέπα στο Ιπποκράτειο διασωληνωμένο,
χωρίς δικές του αναπνοές, χωρίς αντίδραση στα ερεθίσματα, με κακή περιφερική κυκλοφορία, αρρυθμία κι ένα σωρό άλλα..
ένα γκρι άψυχο κορμάκι είδα να κουβαλάνε. Εικόνες που δε βγαίνουν από το μυαλό.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο προτίμησα να ζήσει  και ζήτησα από τον Θεό να μη μου την πάρει.
Παρακάλεσα να ζήσει κι ας έχει πρόβλημα. Εγωιστική σκέψη, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ.
Πίστεψα πως θα τη χάσω, αλήθεια το πίστεψα, το ένιωσα, την έκλαιγα ενώ ακόμα ήταν ζωντανή..
με ρώτησε μια φίλη πως γίνεται να στεναχωριέσαι τόσο πολύ για ένα πλάσμα που μόλις γέννησες;
Μα το δέσιμο με τη μάνα, αυτός ο αιώνιος ιερός δεσμός, ξεκινά από την κοιλιά,
από το ίδιο αίμα που κυκλοφορεί στα 2 σώματα,
από τις 2 καρδιές που συντονίζονται και χτυπούν ρυθμικά, συντροφικά για μήνες.
Όλη αυτή η εικόνα, με τα σωληνάκια, τους ορούς, το οξυγόνο,
ένα μωρό παρατημένο μέσα σε ένα κουτί, μου ήταν γνώριμη από τη δουλειά,
αλλά ακριβώς γι αυτό ήμουν ακόμη πιο συγκλονισμένη.
Επειδή ήξερα τι θα πει διασωληνώση, ήξερα πόσο πονάει η αιμοληψία για τα αέρια αίματος, ήξερα τι συμβαίνει όταν ο κορεσμός πέφτει στο 70, ήξερα και την έβλεπα και δεν μπορούσα να το πιστέψω οτι ήταν το δικό μου παιδί εκεί μέσα, οτι εγώ το ζούσα αυτό,
ήμουν στο νοσοκομείο χωρίς στολή, χωρίς να δίνω φάρμακα, ήμουν εκεί για να θρηνήσω.

Ήμουν εκεί για να παρακαλέσω το Θεό να σώσει το παιδί μου.

Κι εκεί ξεκίνησε η αγωνία για εμάς.Μια απελπισία που δεν περιγράφεται με λόγια ανθρώπινα, απέραντη, να σε καταπίνει, να μην υπάρχει τίποτα άλλο.
Για 2 μέρες και νύχτες δεν υπήρχε τίποτα άλλο,
ούτε άντρας ούτε παιδί ούτε ανάγκη για τροφή και ύπνο.
Ένα κενό.
Και μέσα στο κενό να αιωρείσαι σα να σταμάτησε ο χρόνος, σα να εγκλωβίστηκες στη λάσπη.