μαμά
μπαμπά
γιαγιά
παππού
εκεί
ναι
μη μη
νινί
αγκαλιά
τζάκι
τζιζ (κάνει το τζάκι)
γάλα
καλά (τι κάνεις;)

17 Αυγούστου

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο γεννήθηκες. Πως πέρασε ο καιρός...
Όταν ξεχνιέσαι περπατάς. Μασουλάς με μανία κριτσίνια. Έχεις κοτσιδάκια. Κολυμπάς σαν γοργονίτσα και κυλιέσαι στην άμμο.
Μεγαλώνεις.

Σαν σήμερα πριν 36 χρόνια γεννήθηκε ο μπαμπάς.

Χρόνια πολλά αγάπες μου.

Μουσακάς χωρίς κιμά

Ξέρεις τι σκεφτόμουν;

Να ένας τρόπος να ξεπερνάς εύκολα τις στεναχώριες: να προσποιείσαι οτι δεν υπάρχουν.

Δηλαδή, έκαψες ας πούμε τη φασολάδα. Πω πω συμφορά. Αμ δε!

Πέτα την κατσαρόλα, εξαφάνισε τα ίχνη και παρήγγειλε μια πίτσα. Όλα καλά!

Είδες πόσο απλό είναι;

Έσπασες το καλό ποτηράκι του λικερ της προγιαγιάς σου; Ε και;

Πέταξε τα γυαλιά, πάνε αγόρασε ένα παρόμοιο και θα λες πως αυτό είναι το οικογενειακό σας κειμήλιο.

Ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ξέχασες να πάρεις κιμά για το μουσακά; Δεν πειράζει, φτιάξε "μελιτζάνες και πατατες με μπεσαμέλ"

ελαφρύ καλοκαιρινό φαγητό, χωρίς κρέας.

Θα είναι το ίδιο νόστιμο, πίστεψέ με, μπορεί να εκπλαγείς, μπορεί να είναι και καλύτερο.

( Θα σου πω μια μέρα την ιστορία με το "κιμουρλου" )

Πραγματικά όταν εξαφανίσεις το πρόβλημα, δε θα υπάρχει πρόβλημα. Δε χρειάζεται να το λύσεις, μπορείς απλώς να το εξαφανίσεις.

Δε σου μιλάει η μάνα σου;

Πες οτι δεν έχεις μάνα, δεν είχες ποτέ, φύτρωσες ρε παιδί μου πως το λένε!!

Πέταξε τις φωτογραφίες, μην αναφέρεις το όνομά της, μην την πάρεις για ευχές στη γιορτή της

και να δεις πριν καλά καλά το καταλάβεις θα την έχεις ξεχάσει κι εσύ.

Ναι σου λέω!

Δε με πιστεύεις;

Αν δε με πιστεύεις τράβα Κυριακάτικα να βρεις χασάπη.

Οφου!

11

Έντεκα

Λίγο πριν το Δώδεκα

Δεν καταλαβαίνω πως πέρασε τόσος καιρός!

Αυτό το παιδί μεγαλώνει στον αυτόματο, πραγματικα.

Δε τη θυμάμαι μωρό. Σα να ήταν πάντα έτσι.

Τη βλέπω και λιώνω. Λιώνω σου λέω, θέλω να τη φάω!

Ανεξάρτητη σαν την αδελφή της

και τσαούσα μα μια τσαούσα
δεν τις θέλει τις αγκαλιές, δε γέρνει στον ώμο μου να ξαποστάσει, δε θηλάζει με τις ώρες

έχει μια ηρεμία αυτό το μωρό, άλλο πράγμα

Μμμμμ λοιπόν...

11 μηνών

Συνεχίζεις να περπατάς μόνο όταν πιάνεσαι από κάπου, χέρι, καναπέ,αυτοκινητάκι

μόνη σου δε φεύγεις, στέκεσαι όμως όρθια, κάνεις μισό βηματάκι και χαμηλώνεις

Έφαγες αυγό, τον κρόκο μόνο και σου άρεσε.

Τα φασολάκια δε σου άρεσαν. 

Νερό άρχισες και πίνεις μπόλικο με ποτήρι που έχει καλαμάκι.

Ξυπνάς τα ξημερώματα για γάλα αγκαλιές ξανακοιμάσαι ως τις 8-9

μετά κοιμάσαι 12-3 ένα ευλογημένο τριωρο και άλλη 1 ωρίτσα το απόγευμα. Μια χαρά.

Έχεις μαλλιά!!! Αχχαχαχαχα ναι έχεις μαλλιά και κάνουμε κοτσιδάκια!! Τέλειο; Τέλειο!

Μιμείσαι πολύ τη Σταυρούλα, έχει πολύ πλάκα.

Προσπαθείς να παίξεις με τον ίδιο τρόπο, να κάνεις τις ίδιες κινήσεις, να ανέβεις όπου ανεβαινει.

Α ναι ανεβαίνεις σκάλες, ή πάνω στο τραπέζι όταν βρεις πάτημα.

Χαμογελάς και γελάνε και τα μάτια σου!

Είσαι αδυνατούλα αν και τρως καλά, ε πως να μην είσαι, όλη μέρα τριγυρνάς.

Σ΄αγαπάμε πολύ, πάρα πολύ.

Μιμείσαι

Το μυστικό

Λοιπόν έχω ένα μυστικό

και θέλω κάπου να το πω

και δεν ξέρω που

θα το γράψω εδώ

που ποιος το βλέπει; Κανείς.

Ε εγώ εσύ κι άλλοι 2-3

και άαααμα μαθευτεί το μυστικό μου

ξέρω ποιανού το σπίτι θα κάψω χαχα

ΘΑ ΓΙΝΩ ΘΕΙΑ!!!!!

ναι ναι ναι καλά διάβασες

θα γίνω θεία!

Και είναι η χαρά μου πολύ μεγάλη τεράστια

το σκέφτομαι και χαμογελάω

τι καλά

θα γίνω θεία!!!!

Και καλά εγώ θα γίνω θεία, χαλαρά

μα ο αδελφός μου ο μικρός θα γίνει....μπαμπάς;;!!!

Ε αυτό δεν είναι μυστικό, είναι ανέκδοτο...!

θα γίνω θεία    τρα λαλαλαα τραλα τραλαλαααα

μπλουμ

έλα να κάνουμε
μια μεγάλη πολύ μεγάλη αγκαλιά 

από αυτές που σκας που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα
όπως όταν ήμασταν παιδιά και μας τσιμπούσαν με μανία τα μάγουλα
και μας πετούσαν στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια και νομίζαμε θα πνιγούμε
κι όταν βγαίναμε στην επιφάνεια όλοι γελουσαν ε γελούσαμε κι εμείς
και στην επόμενη βουτιά ξέραμε τι να κάνουμε και δε πνιγόμασταν
και δε χρειαζόμασταν άλλο τα μικρούτσικα μπρατσάκια μας
μια αγκαλιά σφιχτή για σενα φίλη μου από αυτές που ζουλάνε πατάνε
και πολλά ζουπηχτα ρουφηχτα φιλιά από αυτά που λες φτάνει όχι άλλο


τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή μας, όλα για κάποιο λόγο γίνονται
και τα καλά και τα άσχημα
κι ας μη μάθουμε ποτέ ποιος είναι αυτός ο λόγος

10

10

Ολοστρόγγυλο και χορταστικό!

Απίστευτο μου φαίνεται που έγινες κι όλας 10 μηνών.

Από τη βάπτιση και μετά έγινε έναν μπαμ

και ξαφνικά

κάνεις τόοοοοσα πράγματα, μεγάλωσες καλέ!!

Στέκεσαι όρθια χωρίς να πιάνεσαι από  που-θε-να

και πας πέρα δώθε και παφ πέφτεις και γελάς.

Κάνεις παλαμάκια και κουπεπε και γεια σου γεια σου

δίνεις φιλάκια με το χεράκι σου το μικρό

ααα! Έχεις ΔΥΟ δόντια! Χαχα! Όχι ένα......δύο!

ΔΥΟ ΔΥΟ ΔΥΟ

σαν κουνελάκι

και με αυτά τα 2 δόντια τρως ολημερίς τα πάντα

το πρωί φρουτόκρεμα με 3 φρούτα

σήμερα δοκίμασες πρώτη φορά καρπούζι

μικρούτσικα κομματακια που τα επιανες με τα χέρια και στο στόμα

το μεσημέρι τρως λαχανικά, με κρέας, με ρύζι, με ζυμαρικά

σου αρέσει το σπανάκι, τα καρότα, το σέλινο

το απόγευμα καμιά φορά τρως γιαουρτάκι (όλο το κεσεδάκι ε;)

ή αστράκι ή κρέμα ω ναι

και φυσικά πίνουμε το γαλατάκι μας από τη μαμά

αν και τελευταία μου κάνεις κάτι κόλπα..προτιμάς να τριγυρνάς παρά να θηλαζεις μου φαίνεται

άμα δεις κουτάλι ξετρελαίνεσαι, φωνάζεις, σκαρφαλώνεις πάνω μας για να το πάρεις να φας

και το ψωμί πολύ σου αρέσει

πίνεις και νεράκι, περισσότερο απο πριν

σε πήρε λίγο ο ήλιος κι έχεις χρώμα εξωτικό

δε θέλεις πολλές αγκαλιές, προτιμάς να εξερευνήσεις τον κόσμο γύρω σου

σκαρφαλώνεις, ανέβηκες και 2 σκαλοπάτια, καβαλάς το ποδηλατάκι της αδελφής σου 

μεγαλώνεις μωράκι μου!

και σε βλέπω και δεν το πιστεύω πως κάνεις τόσα πράγματα!

βάλαμε στοίχημα με τον μπαμπά οτι σε μια εβδομάδα θα περπατάς

το πρωί σήμερα είπες "μαμά"

μετά είπες και "μπαμπά"
να μη μένει κανείς παραπονεμένος

Σου αρέσουν οι βόλτες, να βγαίνεις στο μπαλκόνι, να κάνεις κούνια

σου κάναμε και κοτσιδάκι!

10 μήνες μαζί μας

10 γεμάτοι υπέροχοι μήνες

καλά μηνογενέθλια μικρό μας θαυματάκι!

Βάπτιση

Ήρθε επιτέλους αυτή η μέρα!

29 Μάη 2011

στις 12 το πρωί

στον Άγιο Δημήτριο

Το προσκλητήριο ένα απλό κειμενάκι,

μέσα σε πουγκί με ποτ πουρι, να μοσχοβολάει ο τόπος!

Το φτιάξαμε μαζί με τη Σταυρούλα και το καταευχαριστηθήκαμε.

Οι μπομπονιέρες πεταλούδες σε στικ για τους μεγάλους, ανεμόμυλοι σούπερ για τους μικρούς.

Το γλυκό: μπισκοτολούκουμο. Γεύση από τα παλιά, τριαντάφυλλο και πτι μπερ.

Το χρώμα: ροζ ροζ ροζ με φούξια και λαχανί.

Ξυπνήσαμε το πρωί, πολύ πρωί, χαλαρά..ήπιαμε καφεδάκι και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, πήραμε τα καλάθια και τα πανέρια και πάμε στην εκκλησία.

Ο καιρός σύμμαχος. 

Αν και η πρωινή συννεφιά μας λαχτάρησε. Ήλιος λαμπρός στη βάφτιση.

Όλοι ήταν εκεί. Βγήκαμε φωτογραφίες, υπογράψαμε, τακτοποιήσαμε τα πράγματα και.....

.......το όνομα αυτής  Ραφαέλα - Σωτηρία!!!

Έκπληξη! Για πολλούς, άλλους θετική άλλους..σκέτη έκπληξη.

Η τελετή ήταν τόσο μαγική..ησυχία εντός του ναού, εμείς ήρεμοι και χαμογελαστοί, το μωρό να κοιτάει με ενδιαφέρον, η μεγάλη αδελφή παρακολουθούσε από κοντά..

Δεν έκλαψε, όχι. Ε λίγο κλαψούρισε στη δεύτερη βουτιά κι αυτό ήτανε.

Τη ντύσαμε παρέα με την κολλητή αυτοκόλλητη μου, τι χαρά!

Ο παππα Σάββας ήρεμος, με τα αστεία του, με το ενδιαφέρον του, για τη λαμπάδα, το μωρό, εμάς, τα πάντα.

Τελείωσε η βουτιά που αληθινά τη θυμάμαι λεπτό προς λεπτό, αλήθεια τα θυμάμαι όλα!

Και άρχισαν οι χαιρετούρες, 

με το μικράκι να κοιμάται στην αγκαλιά μου, 

ο κόσμος να περνάει

να μας γεμίζει δώρα κι ευχές

κι εμείς αληθινά χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.

Ήταν μια όμορφη μέρα. 

Ήμουν τόσο πολύ συγκινημένη..αυτό το μωράκι, το θαυματάκι, είναι εδώ μαζί μας...

Έβλεπα τη νονά, φίλη αγαπημένη, να χαμογελάει και να λάμπει και σκεφτόμουν "άξια η νονά μας"

Έβλεπα την κόρη μας τη μεγάλη, να στέκεται δίπλα ήσυχη, αθόρυβη να κοιτά με ενδιαφέρον, να συμμετέχει με τον τρόπο της και καμάρωνα.

Έβλεπα τον άντρα μου, σύντροφο της ζωής μου δίπλα μου να στέκει κι ένιωθα γεμάτη, χορτασμένη.

Ο Άγιος Ραφαήλ την έσωσε τη Ραφαέλα - Σωτηρία μας.......ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

μάνα

Μέσα στο χρόνο
είδα

τον άντρα μου να πέφτει
το παιδί μου να χάνεται
τον εαυτό μου να σκορπάει

να τρεις λόγοι για να στεναχωριέμαι
και σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη

άλλους δεν θέλω, ευχαριστώ

9

Σήμερα το σκουλουκουιν μας κλείνει τον ένατο μήνα ζωής.

9

Καλέ πως πέρασε ο καιρός;

Είναι ένα μικρό ανθρωπάκι, έχει άποψη, διεκδικεί χώρο και χρόνο στο σπίτι μας.

Τρώει φρουτόκρεμα το πρωί, όλη την τρώει. Το απόγευμα φαγητό. Κρέας, λαχανικά, ρύζι....

Και φυσικά θηλάζει, ασταμάτητα.

Τα βράδια ξυπνάει 1-3 φορές, δεν πεινάει, τι θέλει; Δεν ξέρω.. Με μια αγκαλίτσα ηρεμεί συνήθως.

Πίνει και νερό. Ε πίνει...δαγκώνει με μανία το ποτηράκι της.

Της αρέσει να σκαρφαλωνει, να στέκεται όρθια, πιάνεται από το τραπέζι σηκώνεται μας κοιτάζει και γελάει.

Δεν περπατάει, αλλά κάνει βηματάκια καβουρίσια στην προσπάθεια να φτάσει ένα παιχνίδι, το τηλεκοντρόλ, τις παντόφλες μου -μα τι μανία είναι αυτή με τις παντόφλες;;;

Παίζει με την αδελφή της και ξεκαρδίζεται. Ε παίζει..κοπανιούνται με παιχνίδια, κούκλες, κουκλάκια και γελάνε.

Α ναι δόντια δεν έχουμε! τσου!

Φαφούτικο θα είναι το χαμόγελο στη βάφτιση.

Στις 29 Μαΐου θα κάνει μπλουμ και θα πάρει όνομα(τα).

Σχεδόν όλα είναι έτοιμα, περιμένω τη μέρα με μεγάλη συγκίνηση.

Θέλω να έρθει πολύς κόσμος! Να δουν όλου το κοριτσακι μας.

Οτι είναι καλά, οτι είναι εδώ μαζί μας και χαμογελάει!!

Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να έρθουν όλοι, να γεμίσει η εκκλησία

να γεμίσει και η ψυχή μας με χαρά, χαμόγελα και ευχές!

Έγινε λοιπόν 9 μηνών το μικρό μας θαυματάκι.

Γερό να είναι Παναγιά μου!

Και χαρούμενο.

Και γελαστό, όπως τώρα, έστω και φαφούτικο.

Χικ!Ο.Μπουμ..

Μόνος κανείς..όλοι μαζί!

Παιχνίδια του μυαλού

τύχη 

ζωή..

Μια φορά

μονάχα μια φορά ερχόμαστε σε τουτη τη γη

σκέψου καλά τι αποτύπωμα θέλεις να αφήσεις

σκέψου καλά

και αποφάσισε

και πες μου

είσαι μαζι μας;

ή με τους άλλους;

κανείς να μην μενει μόνος του μια μέρα σαν κι αυτή

καράβι μονάχο αλαργινό για πού άνοιξες πανιά; που ταξιδεύεις;

στάσου

δυο κουβέντες να πούμε κι αμέσως φεύγεις

στάσου

πετας μακρυά κ δε σε βλέπω, φεύγει μακρυά και δε σε φτάνω

πουλί αλιώτικο της μοίρας το πρώτο φτερούγισμα

μη φεύγεις μη

στασου λιγο ακομα

για μια στιγμή

μόνο για μια τόση στιγμή

σε μια απέραντη μέρα

Χριστός Ανέστη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!


στις ψυχές μας 

στις ζωές μας

στο δρόμο μας 








μια Ανάσταση για κάθε σπίτι 

μια λαμπάδα να καίει με το Αγιο Φως 

ένα καντήλι αναμμένο 

μια προσευχή 







χριστός ανέστη!

8

σήμερα γίνεται 8 μηνών το μικρό μας θαυματάκι

σηκώνεται όρθια, πιάνεται από τα έπιπλα κ κάνει μόνη της βηματάκια

το γράφω κ δεν το πιστεύω
δεν μπορώ να πιστέψω οτι είναι καλά μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασε

τη βλέπω να χαμογελάει, να παίζει, να κοιμάται, να πιάνει με τα μικρά της χεράκια παιχνιδάκια κ να τα παρατηρεί, να μπουσουλάει, να παίζει καθιστή στην κούνια της, να ψάχνει την αδελφή της, να ξεκαρδίζεται.....κάθε μέρα σημαντική, κάθε νέα κατάκτηση είναι αφορμή για πάρτυ

τη βλέπω κ κανω το σταυρό μου κ δεν μπορώ να ξεχασω όσα εγιναν, δεν μπορώ..

δεν υπάρχει μέρα που να μην το θυμηθώ, μια εικόνα, μια φράση κ αμέσως με πιάνει το παράπονο

πως έγινε όλο αυτό;

Ποιος να είναι άραγε ο λόγος που ο Θεός επέτρεψε μια τέτοια δυσκολία στο δρόμο μας;

δεν μπορώ να βγαλω από το μυαλό μου τις άσχημες σκέψεις, την ανησυχία
κι εκείνη θαρρείς και το ξέρει κ βιάζεται να περπατήσει, να μιλήσει, να μας δείξει οτι είναι καλά κ να μην ανησυχούμε
ώρες ώρες νιώθω οτι μας κάνει χάρη ο Θεός και μια μέρα θα μας την πάρει

την άφησε να ζήσει 2 φορές, τι θα γίνει την 3η; ανατριχιαστικό κ μόνο που το σκέφτομαι

φοβάμαι

μερικές νύχτες είναι ατελείωτες, αξημέρωτες

εύχομαι να είναι πάντα καλά

ένα γερό παιδί

πόσο ευγνώμων σου είμαι Θεέ μου που είναι το παιδί μας ζωντανό!

να τη φυλάς, να φέγγεις στο δρόμο της, να την προσέχεις

αχ και να μπορούσα να σε κλείσω στην αγκαλιά μου

τίποτα να μην πάθεις

να σε κρύψω

να μη σε βρεί η νύχτα

Χαααχαχα!!

Αμόλα Καλούμπα

Χαρταετός και Χιονοπόλεμος

το είδαμε κι αυτό.

Αλλά θα μου πεις, γιατί όχι;

Εδώ κάναμε Χριστούγεννα με ντάλα ήλιο, 

βρε λες να ψήσουμε τον οβελία με χιονοπέδιλα;

Αλλάξανε οι εποχές, αλλάξανε οι άνθρωποι,

όλο αλλαγές είμαστε σ΄αυτό τον πλανήτη.

μια ευχή

μια προσευχή

από τον Θεό ζητήσαμε

κι ήρθες στον κόσμος ΕΣΥ

μια ευχή

μια προσευχή 

ένα μικρό παιδί

 

 

γκοου ον

Η ζωή γυρνά σε τροχιά γρήγορη.

Καμιά φορά

στέκομαι

και σκέφτομαι

"γιατί;"

- γιατί έτσι

"γιατί τώρα;"

- γιατί όχι;

"γιατί σ΄εμένα;"

- .......

..και η ζωή συνεχίζεται

30

30 αργύρια

30 φύλλα

30 χρόνια

Τρι-α-ντα: χορταστικό, πλήρες, αυτόνομο

Στα 30 με τον κατάλληλο σύντροφο

            με δύο παιδιά

            με επαγγελματική αποκατάσταση -μια θέση στο δημόσιο

            με δίπλωμα οδήγησης

            με δέκα παραπανίσια κιλά

            με μία κολλητή, αυτοκόλλητη φίλη

            με χωρισμένους γονείς

            με γυαλιά μυωπίας

            με καλή πεθερά

Στα τριάντα με υπομονή, με δύναμη ανεξάντλητη, με σκέψεις, πολλές σκέψεις

Στα τριάντα με σχέδια για το μέλλον, αυτό που θα έρθει

Στα καλύτερά μας χρόνια που δεν ήρθανε ακόμα!

                                    φου

Κάνε το καλό

Καταφτάνω όλο χαρά σε μια δημόσια υπηρεσία.

Έχω μαζί μου τη μικρή μου κόρη.

Γίνεται ΤΟ αδιαχώρητο. 

Παίρνω νουμεράκι. 880 και αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται το 604!!!!!!!!

Για καλή μου τύχη με πλησιάζει ένας παππούλης και μου πασάρει το 745.

(είχε πάρει 5-6 νούμερα να βρίσκονται, τακτικός θαμώνας ουρών σε δημόσιες υπηρεσίες)

.............

..........................

Δύο παρά δέκα, τουτέστιν 10 λεπτά πριν κλείσουν, είναι στο νούμερο 722.

Το οποίο σημαίνει..εγώ, ο καλός παππούλης και άλλοι 50 ΔΕΝ θα εξυπηρετηθουμε απόψε.

Μια καλή κυρία μου παραχωρεί τη σειρά της-ας είναι καλά το καμάρι μου που άρχισε να ωρύεται "μαμά πάααμεεεεεεε"

φρρρτ  έρχεται ο παππούλης που λέγαμε και μου χώνει στο χέρι το βιβλιάριό του "πάρε, πάρε και το δικό μου"

Τέλος καλό, όλα καλά.

Αν ο καλός παππούλης δεν μου έδινε νούμερο, δε θα περίμενα ως το τέλος.

Αν δεν ήμουν εγώ με το παιδί, δεν θα προλάβαινε ούτε εκείνος.

Δεν είναι εντυπωσιακή 
η παρέμβαση του Θεού ακόμη και στα πιο μικρά, τα καθημερινά μας;

Ο κόσμος αγριεμένος

Κατέβηκα στο κέντρο για δουλειές, ο κόσμος αγριεμένος.

Στο γιατρό διαμαρτύρονται για τις εξετάσεις που κόβουν τα ταμεία

για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους

για το ετήσιο τσεκ απ που θα κοστίσει ο κούκος αηδόνι.

Στο εκδοτήριο οι παππούδες φωνάζουν για τις τιμές στα εισιτήρια

που άλλαξαν και ανέβηκαν κι από τόσο πήγαν τόσο και για διπλή διαδρομή άλλο τόσο

και το παλιό "κανονικό" έφτασε να είναι το σημερινό "μειωμένο".

Στη στάση μια τσιγγάνα με το μωρό της ζητά ο,τι έχουμε να δώσουμε,

ο κόσμος τη διώχνει με φωνές, της λέει κι εμείς δεν έχουμε

της λέει δεν το λυπάσαι το παιδί να το ταλαιπωρείς; Είναι δικό σου;

Στο λεωφορείο μια γιαγιά περιγράφει με τρόπο γλαφυρό πως την έκλεψαν την τσάντα

"μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου" την έσπρωξαν την έριξαν την έκλεψαν

και δεν είχε και τίποτα, τα λεφτά αλλού τα βάζει.

Παντού γύρω μου άκουγα φωνές, έβλεπα πρόσωπα συνοφρυωμένα

τα μαγαζιά άδεια, παρά τις μεγάλες προσφορές

βήματα βιαστικά, κάτι τρέχουμε να προλάβουμε, 

τους λογαριασμούς, το λεωφορείο, το παιδί, τη ζωή.

Ένα κομμάτι

Σου έχει τύχει στο τελείωμα της μέρας να νιώθεις οτι δεν έκανες τίποτα;

Να ξυπνάς πρωί-πρωί και να τρέχεις όλη μέρα, να μιλάς και να φτιάχνεις ένα σωρό

κι όμως όταν ξαπλώνεις και το μυαλό ηρεμεί, αδειάζει

δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι. Δεν έμεινε κάτι από εσένα, δεν υπάρχει τι-πο-τα.

Σκέφτομαι κάτι να κάνω, να αφήνω το αποτύπωμά μου στη γη, τι άραγε;

Ίσως ένα παζλ, λίγα κομμάτια κάθε μέρα.

Ή να γράφω εδώ. Ή αλλού..

Πάντα βέβαια μπορώ να αδειάζω και να γεμίζω ντουλάπες και συρτάρια, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που να μένει.

Ο χρόνος κυλά, μετράει αντίστροφα (για την επιστροφή στη δουλειά)

και δε θέλω, καθόλου δε θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω "ε και;" .

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!