Η μικρή μου η αδελφούλα.

Η μικρή μου η αδελφούλα
πάντα πριν να κοιμηθεί
παίρνει δίπλα στο κρεβάτι
το μικρό της το σκαμνί.

Το είδα μια το είδα δυο
και στο τέλος τη ρωτώ
το είδα μια το είδα δυο
και τη ρωτώ

"Τι το θέλεις το σκαμνάκι
στο κρεβάτι σου κοντά;"
Δυο ολάνοιχτα ματάκια
με κοιτάζουν χαρωπά

Με κοιτούν με κοιτούν
και στο τέλος με ρωτούν
με κοιτούν με κοιτούν
και με ρωτουν

"Το ξεχνάς το αγγελάκι
στο κρεβάτι μου εκεί
που φυλάει ορθό τη νύχτα
τη μικρή σου αδελφή"

Την κοιτώ την κοιτώ
και γλυκά την φιλώ
την κοιτώ την κοιτώ
και τη φιλώ!

Τικ τακ

Δεν κοιμάμαι
για να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου

Δεν κοιμάμαι
για να μετράω τις αναπνοές σου

Δεν κοιμάμαι
για να διώχνω τα σύννεφα από το μαξιλάρι σου

Δεν κοιμάμαι
για να σε βλέπω

Δεν κοιμάμαι
γιατί είσαι εσύ εδώ
και δε θέλω να κοιμηθώ
μη και είσαι όνειρο
κι όταν ξυπνήσω

....λείπεις

Σου είπα?

Αυτό που το πας? Που όλοι έχουν άποψη για το παιδί σου।

Αυτοί που έχουν ένα παιδί ξέρουν γιατί είναι διαβασμένοι.

Αυτοί που έχουν 2 παιδιά ξέρουν γιατί το έχουν ξαναδει το έργο.

Αυτοί που έχουν 3+ παιδιά ξέρουν γιατί απλά ξέρουν, αμφιβάλεις?

Αλλά κι αυτοί που δεν έχουν παιδιά ξέρουν γιατί γνωρίζουν παιδοψυχολογία,
βλέπουν τη νταντά στο Σκάι κι επειδή ξέρουν,
παιδιά δεν κάνουν.

Η μαμά ξέρει γιατί "εσένα πως σε μεγάλωσα?έπαθες τίποτα?".

Η πεθερά ξέρει γιατί είναι πεθερά.

Ξέρει κι ο γείτονας γιατί έχει εγγόνια.

Καλά ο περιπτεράς, η κομμώτρια, ο υδραυλικός εεεε αυτοί κι αν ξέρουν!




Τελικά μόνο εγώ η έρμη μάνα δεν ξέρω τι να κάνω με τα παιδιά μου, αλλά δε σκιάζομαι


γιατί ξέρουν οι άλλοι και θα μου πούνε.