Ξέρεις τι σκεφτόμουν;
Να ένας τρόπος να ξεπερνάς εύκολα τις στεναχώριες: να προσποιείσαι οτι δεν υπάρχουν.
Δηλαδή, έκαψες ας πούμε τη φασολάδα. Πω πω συμφορά. Αμ δε!
Πέτα την κατσαρόλα, εξαφάνισε τα ίχνη και παρήγγειλε μια πίτσα. Όλα καλά!
Είδες πόσο απλό είναι;
Έσπασες το καλό ποτηράκι του λικερ της προγιαγιάς σου; Ε και;
Πέταξε τα γυαλιά, πάνε αγόρασε ένα παρόμοιο και θα λες πως αυτό είναι το οικογενειακό σας κειμήλιο.
Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Ξέχασες να πάρεις κιμά για το μουσακά; Δεν πειράζει, φτιάξε "μελιτζάνες και πατατες με μπεσαμέλ"
ελαφρύ καλοκαιρινό φαγητό, χωρίς κρέας.
Θα είναι το ίδιο νόστιμο, πίστεψέ με, μπορεί να εκπλαγείς, μπορεί να είναι και καλύτερο.
( Θα σου πω μια μέρα την ιστορία με το "κιμουρλου" )
Πραγματικά όταν εξαφανίσεις το πρόβλημα, δε θα υπάρχει πρόβλημα. Δε χρειάζεται να το λύσεις, μπορείς απλώς να το εξαφανίσεις.
Δε σου μιλάει η μάνα σου;
Πες οτι δεν έχεις μάνα, δεν είχες ποτέ, φύτρωσες ρε παιδί μου πως το λένε!!
Πέταξε τις φωτογραφίες, μην αναφέρεις το όνομά της, μην την πάρεις για ευχές στη γιορτή της
και να δεις πριν καλά καλά το καταλάβεις θα την έχεις ξεχάσει κι εσύ.
Ναι σου λέω!
Δε με πιστεύεις;
Αν δε με πιστεύεις τράβα Κυριακάτικα να βρεις χασάπη.
