Γεννηθήτω το θελημά Σου

Τελικά αυτός είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε αυτό που είναι καλύτερο για εμάς.

Όχι αυτό που εμείς νομίζουμε οτι είναι το καλύτερο, αλλά αυτό που πραγματικά είναι.

Προσπαθούμε, σπάμε το κεφάλι μας να σκεφτούμε τι θα κάνουμε, 

τα σχέδια μας, τις σκέψεις μας, σχεδιάζουμε τα βήματά μας και σκεφτόμαστε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα............ενώ είναι τόσο απλό: 

ζητήστε και θα σας δοθεί.

Αλλά και πάλι ζητάμε αυτό που εμείς θέλουμε.

 Δε λέμε "γεννηθήτω το θέλημά σου", ας γίνει Θεέ μου αυτό που εσύ θέλεις, δεν αφηνόμαστε, δε χαλαρώνουμε.

Κι όταν μετά δε πετύχει ο σκοπός μας απογοητευόμαστε.

 Άαααλλη στεναχώρια και άγχος.

Ενώ είναι τόσο απλό, να αφεθούμε, να ζητήσουμε 

και μετά να κάνουμε πίσω και να περιμένουμε.

Θείο δώρο η υπομονή.

Όταν η Ραφαέλα ήταν στην εντατική και δεν ξέραμε αν θα ζήσει,

 δεν αναρωτήθηκα ούτε μια φορά "γιατί σε μένα;" αντίθετα σκεφτόμουν το λογικό "γιατί οχι;".

Δε θύμωσα με τον Θεό, έκλαιγα βέβαια πολύ, ασταμάτητα, 

για μέρες δε με ένοιαζε τίποτα, ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ, δεν έβλεπα κανέναν,

 ούτε για το άλλο μου παιδί είχα μάτια, δεν υπήρχε κανείς, μόνο εκείνη κι εγώ κι ανάμεσά μας ο Θεός.

Προσευχήθηκα πολύ εκείνη την περίοδο, τόσο δυνατά που δεν το έχω ξανακάνει ποτέ στη ζωή μου.

Ξέρεις, αυτό που όλο σου το είναι, το κορμί, το μυαλό γίνεται μια παράκληση, μια προσευχή.

ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που μας έστειλε ο Θεός

 αυτη την τρομερή δοκιμασία, ήταν ένα δώρο για να έρθουμε περισσότερο κοντά Του.

Όμως ακόμη και τότε στην τόσο δυνατή προσευχή, σκεφτόμουν εγωιστικά 

και δεν έλεγα "οτι θέλεις εσύ Θεέ μου" αλλά παρακαλούσα "μη μου την πάρεις".

Και το ακόμη πιο εγωιστικό

 "να ζήσει Θεέ μου κι ας έχει πρόβλημα". 

Λες και είναι στο χέρι μου αν θα ζήσει ή όχι, αν θα είναι αρτιμελής ή θα έχει 100 κουσούρια.

Κι όμως αυτό έλεγα, να ζήσει και δε με νοιάζει τίποτα άλλο.

Και ήθελε ο Θεός και έζησε και μεγαλώνει ένα πλασματάκι τόσο γερό και δυνατό.

Γεννηθήτω το θέλημά Σου λοιπόν, έτσι κι αλλιώς αυτό θα γίνει.

Συγκρούσεις

Γράψε 3 λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη "σύγκρουση".

-ΦΩΝΕΣ

-ΣΚΥΛΙΑ

-ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Τώρα 

ΑΝ η σύγκρουση ήταν χρώμα...ποιο χρώμα θα ήταν;

-ΚΟΚΚΙΝΟ

ΑΝ ήταν ζώο;

-ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΑΝ ήταν μουσική;

- ΗEAVY METAL

Τι κάνεις σε μια σύγκρουση;

Εγώ την αποφεύγω.

Δε μου αρέσουν οι φασαρίες, οι φωνές, οι εντάσεις.

Δε μαλώνω, δε θέλω να μαλώνω.

Ωστόσο, έχω συγκρουστεί πολύ έντονα με τη μαμά μου. Σε σημείο να μη μιλιόμαστε για μήνες.

Όχι πια. Γιατί; Επειδή μετά από τόση φθορά έμαθα να το αντιμετωπίζω.

Απομυθοποίησα τη λέξη και τη σημασία της. Δεν αγγίζουμε θέματα που ξέρουμε οτι θα μας κάνουν να διαφωνήσουμε. Και συμφωνώ συγκαταβατικά σε οτι ακούω.

Συμβιβάζομαι. Καλύτερα έτσι.

Με τον άντρα μου είμαστε 10 χρόνια μαζί, δεν έχουμε μαλώσει ποτέ.

Γιατί όταν ο ένας φορτώνει ο άλλος το βουλώνει.

Γιατί από την αρχή της σχέσης είχα ξεκαθαρίσει οτι δε μου αρέσουν οι φωνές.

Κυρίως οφείλεται σε εκείνον, που είναι τόσο ήρεμος άνθρωπος, τόσο υπομονετικός και να θέλεις δεν μπορείς να μαλώσεις μαζί του.

Με τα παιδιά..χμμμ..με τη μικρή όχι δεν έχω ακόμη συγκρουστεί. 

Γιατί δεν μου έχει δώσει αφορμές. Γιατί είναι μικρή. Γιατί είναι εκείνη.

Με τη μεγάλη ναι. Πολλές φορές. Εκεί δε συμβιβάζομαι, επιβάλλομαι.

Τι είναι αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι διαφορετικά σε μια σύγκρουση με τη μαμά μου, τον άντρα μου, το παιδί μου;

Ίσως η σχέση που (νομίζω οτι) έχω ή η αντίληψη για το ποιος έχει το πάνω χέρι, ποιος έχει δίκιο, ποιος χάνει ποιος κερδιζει.

Ίσως και η δική τους αντίδραση απέναντι σε μια δική μου.

Ίσως με τον καιρό να έχω δημιουγήσει μια εικόνα για τον κάθε ένα και με βάση αυτή κινούμαι:

με τη μαμά μου πιστεύω οτι πάντα θα μαλώνω

με τον άντρα μου νιώθω οτι ποτέ δε θα μαλώσω

με τα παιδιά μου ξέρω οτι κάπου κάπου θα (τα) μαλώνω

Λένε οτι μια σύγκρουση μπορεί να είναι καλή, να έχει θετική εξέλιξη, να λύσει μια κατάσταση, να βοηθήσει.

Αλλά εμένα δε μου αρέσουν οι συγκρούσεις, οι φωνές, η φασαρία, δε μαλώνω, δεν μου αρέσει να μαλώνω.

 

"Βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο

παιδί είμαι εγώ.

Με φωνάζουν βουτυρένιο

μα δε νοιάζομαι γι αυτό

δε μ΄αρέσουν οι μπελάδες

προτιμώ φαΐ ζεστό."

Μπουμ!

Ήλιος! Επιτέλους!!

Παιδική χαρά, γέλια, τσουλήθρα, κούνιες, χαλίκια......μπουμ στα χαλίκια.........................κόκκινο.

Ήταν η κακιά στιγμή. Μπορούσα να σε πάρω μαζί μου, σε άφησα με το μπαμπά να κάνεις κούνια, δε θα αργήσω είπα, δεν άργησα.

Δέκα λεπτά. Ήταν αρκετά. Έπεσες. Χτύπησες. Αίμα. Πολύ αίμα, λένε, που ευτυχώς δεν είδα, λένε.

Αγκαλιά, παράπονο, σπίτι.

Κοιμάσαι, αλλά εμείς δεν ησυχάζουμε.

Ξυπνάς. 

Παράπονο. Και δέκατα. Καταραμένο θερμόμετρο, σε μισώ, σε μισώ!

Πυρετός + κλάμα = καμπανάκι

Βουρ στα επείγοντα. Ξέρω, είσαι καλά, αλλά, αν δεν είσαι; Ναι ναι είσαι, ξέρω σου λέω, με ιώδιο και λαδάκι.

Στο ταξί ένιωσα ένα σφίξιμο. Θυμήθηκα. -----

Σκεφτόμουν οτι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσεις, ακομα κι όταν φύγεις και κάνεις δικά σου παιδιά

πάντα μα πάντα θα πονάω για σένα λίγο παραπάνω, πάντα θα νιώθω οτι πρέπει να σε προσέχω, να φυλάγεσαι.

Στο νοσοκομείο όλα καλά, τραύμα επιφανειακό, κόλλα επουλωτική και φύγαμε, ουφ.

Να σου πω και κάτι ακόμα, για να ξέρεις.

Ήμουν εκεί! 

Ήθελαν να με βγάλουν έξω μα εγώ δε βγήκα, δε με έβλεπες αλλά ήξερες οτι ήμουν εκεί.

Σου το χρωστούσα..................................για εκείνη τη φορά που σε πήραν μέσα και σε τρυπούσαν, ένα τόσο δα μωράκι, τόσο λίγων ημερών

να πονάς και να κλαις και η μανούλα να μην είναι εκεί........σου το χρωστούσα, να ξέρεις ήμουν μαζί σου.

Πάντα θα είμαι.

Και τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη.

Σε σκέπασα, σε χάιδεψα, έβαλα το χέρι μου στην καρδιά σου, όνειρα γλυκά.

Μαμά. Μόνο αυτό.-

Τα τελευταία 4 χρόνια είμαι Μαμά.

Αυτό.

Μόνο αυτό.

Σα να σταμάτησε ο χρόνος σε εκείνη τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο αυτό το μικρό πλασματάκι.

Το πρώτο. Το πρωτότοκο. Γιατί τώρα έρχεται το 3ο.

Ναι 3 παιδιά σε 4 χρόνια. Άθλος. Τυχαίο.

Και ο χρόνος σταμάτησε, αλήθεια.

Αν κοιτάξεις την ντουλάπα μου θα το καταλάβεις. Τα ρούχα μου είναι τα ίδια εδώ και 4 χρόνια, μπαίνουν βγαίνουν χειμώνα καλοκαίρι.

Το στυλ; Ίδιο κι αυτό, φαρδιά και άνετα, αφού ή φουσκώνω ή (προσπαθώ να) ξεφουσκώνω.

2-3 κολάν, 5 ριχτές μπλούζες, 2 φούστες, 1 μπουφάν, αυτά είναι όλη μου η γκαρνταρόμπα.

Που και που σκάει μύτη κανα μπλουζάκι μεσάτο, καμιά φουστίτσα στενή, από λάθος δηλαδή, έχασε το δρόμο της για το πατάρι, μόλις το καταλάβει επιστρέφει εκεί και περιμένει τη σειρά της.

Το ίδιο και στα καλλυντικά μου. Το τσαντάκι μου είναι τσαντάκι γυναίκας που δε βάφεται πια. Το τελευταίο αγορασμένο ήταν στην ππ (προ παιδιού) εποχή.

Κι εκεί δηλαδή τα ίδια και τα ίδια, ροζ, γαλάζιο, πράσινο, τα ίδια χρώματα τα ίδια αρώματα τόσα χρόνια.

Δε μιλώ για τα κοσμήματα..τα περήφανα σκουλαρίκια μου χάθηκαν για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό, τα κολιέ που είχα από φοιτήτρια μου φαίνονται αστεία πια.

Δαχτυλίδια φοράω. Α όλα κι όλα. Τη βέρα, το μονόπετρο και του γάμου.Ναι.

Στις φωτογραφίες;Τα ίδια! Το ίδιο πρόσωπο, με τα ίδια ρούχα/χρώματα/αρώματα/σκουλαρίκια/κολιέ/δαχτυλίδια εδω και 4 χρόνια.

Να χαμογελά. Με το ιδιο χαμόγελο.

Λευτεριά στα εφαρμοστά μίνι φουστάνια!
Λεφτεριά στα ξυραφάκια!