σήμερα γίνεται 8 μηνών το μικρό μας θαυματάκι
σηκώνεται όρθια, πιάνεται από τα έπιπλα κ κάνει μόνη της βηματάκια
το γράφω κ δεν το πιστεύω
δεν μπορώ να πιστέψω οτι είναι καλά μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασε
τη βλέπω να χαμογελάει, να παίζει, να κοιμάται, να πιάνει με τα μικρά της χεράκια παιχνιδάκια κ να τα παρατηρεί, να μπουσουλάει, να παίζει καθιστή στην κούνια της, να ψάχνει την αδελφή της, να ξεκαρδίζεται.....κάθε μέρα σημαντική, κάθε νέα κατάκτηση είναι αφορμή για πάρτυ
τη βλέπω κ κανω το σταυρό μου κ δεν μπορώ να ξεχασω όσα εγιναν, δεν μπορώ..
δεν υπάρχει μέρα που να μην το θυμηθώ, μια εικόνα, μια φράση κ αμέσως με πιάνει το παράπονο
πως έγινε όλο αυτό;
Ποιος να είναι άραγε ο λόγος που ο Θεός επέτρεψε μια τέτοια δυσκολία στο δρόμο μας;
δεν μπορώ να βγαλω από το μυαλό μου τις άσχημες σκέψεις, την ανησυχία
κι εκείνη θαρρείς και το ξέρει κ βιάζεται να περπατήσει, να μιλήσει, να μας δείξει οτι είναι καλά κ να μην ανησυχούμε
ώρες ώρες νιώθω οτι μας κάνει χάρη ο Θεός και μια μέρα θα μας την πάρει
την άφησε να ζήσει 2 φορές, τι θα γίνει την 3η; ανατριχιαστικό κ μόνο που το σκέφτομαι
φοβάμαι
μερικές νύχτες είναι ατελείωτες, αξημέρωτες
εύχομαι να είναι πάντα καλά
ένα γερό παιδί
πόσο ευγνώμων σου είμαι Θεέ μου που είναι το παιδί μας ζωντανό!
να τη φυλάς, να φέγγεις στο δρόμο της, να την προσέχεις
αχ και να μπορούσα να σε κλείσω στην αγκαλιά μου
τίποτα να μην πάθεις
να σε κρύψω
να μη σε βρεί η νύχτα
