Κάνε το καλό

Καταφτάνω όλο χαρά σε μια δημόσια υπηρεσία.

Έχω μαζί μου τη μικρή μου κόρη.

Γίνεται ΤΟ αδιαχώρητο. 

Παίρνω νουμεράκι. 880 και αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται το 604!!!!!!!!

Για καλή μου τύχη με πλησιάζει ένας παππούλης και μου πασάρει το 745.

(είχε πάρει 5-6 νούμερα να βρίσκονται, τακτικός θαμώνας ουρών σε δημόσιες υπηρεσίες)

.............

..........................

Δύο παρά δέκα, τουτέστιν 10 λεπτά πριν κλείσουν, είναι στο νούμερο 722.

Το οποίο σημαίνει..εγώ, ο καλός παππούλης και άλλοι 50 ΔΕΝ θα εξυπηρετηθουμε απόψε.

Μια καλή κυρία μου παραχωρεί τη σειρά της-ας είναι καλά το καμάρι μου που άρχισε να ωρύεται "μαμά πάααμεεεεεεε"

φρρρτ  έρχεται ο παππούλης που λέγαμε και μου χώνει στο χέρι το βιβλιάριό του "πάρε, πάρε και το δικό μου"

Τέλος καλό, όλα καλά.

Αν ο καλός παππούλης δεν μου έδινε νούμερο, δε θα περίμενα ως το τέλος.

Αν δεν ήμουν εγώ με το παιδί, δεν θα προλάβαινε ούτε εκείνος.

Δεν είναι εντυπωσιακή 
η παρέμβαση του Θεού ακόμη και στα πιο μικρά, τα καθημερινά μας;