Πείτε μου, ζει;

Kαι το δικό μας μωρό ξεγραμμένο το είχαν..
μεταφέρθηκε από το Αχέπα στο Ιπποκράτειο διασωληνωμένο,
χωρίς δικές του αναπνοές, χωρίς αντίδραση στα ερεθίσματα, με κακή περιφερική κυκλοφορία, αρρυθμία κι ένα σωρό άλλα..
ένα γκρι άψυχο κορμάκι είδα να κουβαλάνε. Εικόνες που δε βγαίνουν από το μυαλό.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο προτίμησα να ζήσει  και ζήτησα από τον Θεό να μη μου την πάρει.
Παρακάλεσα να ζήσει κι ας έχει πρόβλημα. Εγωιστική σκέψη, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ.
Πίστεψα πως θα τη χάσω, αλήθεια το πίστεψα, το ένιωσα, την έκλαιγα ενώ ακόμα ήταν ζωντανή..
με ρώτησε μια φίλη πως γίνεται να στεναχωριέσαι τόσο πολύ για ένα πλάσμα που μόλις γέννησες;
Μα το δέσιμο με τη μάνα, αυτός ο αιώνιος ιερός δεσμός, ξεκινά από την κοιλιά,
από το ίδιο αίμα που κυκλοφορεί στα 2 σώματα,
από τις 2 καρδιές που συντονίζονται και χτυπούν ρυθμικά, συντροφικά για μήνες.
Όλη αυτή η εικόνα, με τα σωληνάκια, τους ορούς, το οξυγόνο,
ένα μωρό παρατημένο μέσα σε ένα κουτί, μου ήταν γνώριμη από τη δουλειά,
αλλά ακριβώς γι αυτό ήμουν ακόμη πιο συγκλονισμένη.
Επειδή ήξερα τι θα πει διασωληνώση, ήξερα πόσο πονάει η αιμοληψία για τα αέρια αίματος, ήξερα τι συμβαίνει όταν ο κορεσμός πέφτει στο 70, ήξερα και την έβλεπα και δεν μπορούσα να το πιστέψω οτι ήταν το δικό μου παιδί εκεί μέσα, οτι εγώ το ζούσα αυτό,
ήμουν στο νοσοκομείο χωρίς στολή, χωρίς να δίνω φάρμακα, ήμουν εκεί για να θρηνήσω.

Ήμουν εκεί για να παρακαλέσω το Θεό να σώσει το παιδί μου.

Κι εκεί ξεκίνησε η αγωνία για εμάς.Μια απελπισία που δεν περιγράφεται με λόγια ανθρώπινα, απέραντη, να σε καταπίνει, να μην υπάρχει τίποτα άλλο.
Για 2 μέρες και νύχτες δεν υπήρχε τίποτα άλλο,
ούτε άντρας ούτε παιδί ούτε ανάγκη για τροφή και ύπνο.
Ένα κενό.
Και μέσα στο κενό να αιωρείσαι σα να σταμάτησε ο χρόνος, σα να εγκλωβίστηκες στη λάσπη.

Εμμονές

Παράξενη εγώ; ΕΓΩ; Καλέ ποιος διαδίδει τέτοια ψέματα;

Είμαι ένας απλός, απλούστατος άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους.

Ε απλώς, να.....

στη μπουγάδα μου όλα τα μανταλάκια έχουν το ίδιο χρώμα

για τον καφέ μου διαλέγω κάθε φορά προσεκτικά την κούπα

δε μ΄αρέσουν τα μισοτελειωμένα, τα θέλω άδεια

στο σούπερ μάρκετ δεν παίρνω ποτέ το πρώτο στο ράφι

δεν μπορώ να σου μιλώ και να σε κοιτώ στα μάτια

περπατάω ξυπόλυτη χειμώνα-καλοκαίρι, άμα βάλω παντόφλα αρρωσταίνω

..............................

......

και η λίστα συνεχίζεται

θα επανέλθω

του μπι κοντινιουντ

Ο μικρός δικτάτωρ

Οτι διαλέξαμε, διαλέξαμε!

Τώρα τις αποφάσεις για εμάς θα τις παίρνει το παιδί.

Ετών 2. Ύψος: κάτω του μέτρου, Βάρος: μια ντουζίνα

Από το πρωί

ξυπνάει, άρα ξυπνάμε κι εμείς, όοοοχι δε σου αφήνει περιθώριο για χουζούρεμα

"μαμά τσίπνησα, μαμάαα, μαμά έλα τσίπνησααα"

πατάει το κουμπί κι ανοίγει η τβ.

Τι; Πρωινή ενημέρωση και Παπαδάκη; Χαχα! 

Το club του Μίκυ άνοιξε, γίνε μέλος κι εσύ!

Και μετά έχει Στρουμφάκια και μετά μικρό μου πόνυ και μεσημέριασε.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο.

Ζώνες, το κλειδί στη μηχανή, πάμε.

Ααα πήγε 12, κάτσε ν΄ακούσουμε ειδήσεις στο Ράδιο Θεσσαλονίκη.

Τι; Α χαχαχα! "μαμάαα βάλε μικλό καλάβι" Είπε κι ελάλησε.

και μην σκεφτείς να αγνοήσεις το αίτημα, σε βλέπω να πέφτεις σε καμιά κολόνα,

εκτός κι αν έχεις προμηθευτεί με ωτοασπίδες ή είσαι υπόδειγμα ατάραχου οδηγού.

Φτάνεις περιχαρής στο σούπερ μάρκετ, φορτώνεις το παιδί στο καρότσι και βουρ.

Γάλα, τυρί, ντομάτες, σαμπουάν.....εμμμμ, να δυο πραγματάκια να πάρω και φεύγουμε. Μάνι μάνι.

Χαχα!

"σέλω γιαουτι" παίρνεις γιαούρτι

"σέλω το μπλε γιαούτι" αφήνεις το ένα πιάνεις τ΄άλλο

"σέλω και κίτλινο γιαούτι" αφήνεις το μπλε παίρνεις το κίτρινο

"αααα σέλω και το μπλε και το κιτλινο ουααααααα" τα πήρες όλα κι έφυγες!

Και γυρνάμε στο σπίτι

μετά τις απαραίτητες διαπραγματεύσεις, μοιραζόμαστε τις σακούλες και πάμε μέσα.

Παπούτσια, χέρια,να μην τα πολυλογώ φτάνει το βράδυ....

πέφτεις κατάκοπος, ψόοοφιος να ξαπλώσεις στο καλό σου κρεβατάκι

τσουπ τσουπ τσουπ σκάει μύτη το πιτσιρίκι...μάααλιστααα!

Θέλει μαξιλάρι, δίνεις το μαξιλάρι σου,

δε θέλει κουβέρτα, ξεσκεπάζεσαι (μπρρρ)

θέλει φως, ανάβεις το φως, 

θέλει "λίγο νελάκι", πας-έρχεσαι με την τσίμπλα στο μάτι

θέλει την άπλα του, θέλει και ο αρκούδος που κουβάλησε μαζί την άπλα του 

εεεεε στο τέλος κοιμάσαι στραβά σε μια γωνίτσα στο χείλος του γκρεμού και ξεπαγιάζεις!

Και πάμε πάλι " μαμάααα τσίπνησαααα, έλα πάμε μέσα τσίπνησααααα"

Και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά...

στη δική μας τη ζωή κουμάντο κάνει ο μικρός δικτάτωρ ετών 2

κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα κι άλλα δε σου λέω, μην τρομάξεις και δε κάνεις παιδιά, μ αυτά και μ΄εκείνα.

Α όχι, να θυμάσαι, τα παιδιά δεν είναι δικτατορία, είναι ευτυχία.

Καλέ αλήθεια σου λέω!

Άμπρα κατάμπρα

Θέλω ένα κουμπί.

Να το πατάω και να βρίσκομαι αλλού!

Κι όταν θέλω να επιστρέφω

κι άμα θέλω να γίνομαι αόρατη, ν΄ακούω τι λένε χωρίς να με δουν

κι αν θέλω να βλέπω τι σκέφτονται οι άλλοι.

"Αν ήσουν αόρατος για μια μέρα τι θα έκανες;"

All time classic ερώτηση στα σχολικά λευκώματα.

Λοιπόν, θέλω ένα κουμπί!

Ένα μαγικό κουμπί.

Βρέχει βρέχει

Έριξε βροχή σήμερα ουουουυ τουλούμι.

Άνοιξαν οι ουρανοί.

Έριξε καρεκλοπόδαρα.

Χαλασμός Κυρίου.

Καταλάβατε;

Έβρεξε πολύ λέμε.Χαμός.

Και θυμήθηκα εκείνο το παιδικό τραγουδάκι που μας έλεγε η γιαγιά μου:

"Βρέχει βρέχει και χιονίζει

και τα μάρμαρα ποτίζει

και ο ποντικός χορεύει

και η γάτα μαγειρεύει"

Κι έβγαλε κι έναν ήλιο ναααα έναν ήλιο

και θυμήθηκα αυτό που λέγαμε μικροί:

"Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί"

Αλήθεια, έχετε δει ποτέ ουράνιο τόξο;

Έχετε περάσει από κάτω;

Γιατί ο παππούς μου έλεγε οτι 

"αν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι πιαστούν χέρι χέρι και περάσουν κάτω από το ουράνιο τόξο

θα αλλάξουν και θα γίνει το αγόρι κορίτσι και το κορίτσι αγόρι" , αμέ!

Αλλά πως να περάσεις κάτω από ένα ουράνιο τόξο, αφού όσο προχωράς τόσο μπροστά είναι εκείνο.

Τι κρατάμε όταν βρέχει; Ομπρέλα!

Αλλά πως θα το δεις το ουράνιο τόξο αν κρατάς ομπρέλα,ε;

Ε;

Ένα μήλο

Ένα μήλο την ημέρα...........

..............................τον γιατρό τον κάνει πέρα!

Παδική χαρά Νο2

Επανέρχομαι στο θέμα αυτό γιατί είδα κάτι ακόμα..καπνός!

Κι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά,

ναι σου λέω, σύζυγος πυροσβέστη είμαι και ξέρω από καλές φωτιές.

Μόνο που αυτή τη φορά ο καπνός προέρχεται από μια καύτρα

τσιγάρου

στα χέρια νεαρού παιδίσκου που όλο μαγκιά ανάβει και ρουφάει και φυσικά στο ταρταν πετάει!

Τι είναι το ταρτάν;-μα όλο απορίες είσαι απόψε!

Είναι αυτό το μαλακό μπλιαχ υλικό που έχουν βάλει σε όλες τις παιδικές χαρές, 

για να μην λερώνει το βλαστάρι σου με χώμα τα τρεντυ αθλητικά παπούτσια του.

Το λοιπόν, διώχνεις τα γομάρια που έχουν στρογγυλοκαθίσει στις κούνιες

ναιαιαιι αυτές τις μικρούτσικες, με το σίδερο γύρω γύρω, αυτές που είναι για τα βρεφάκια,

και πάνε παραπέρα και τσουπ βγάζουν από την τσέπη πακετάκι-τσιγαράκι και μετά..καπνός!

Και καλά δε δίνεις σημασία στον καπνό, σε ανοιχτό χώρο βρισκόμαστε, δεν απαγορεύεται.

Ούτε και στο "τι παράδειγμα είναι για το παιδί μου", γιατί το παιδί σου έχει καλύτερο παράδειγμα εσένα που είσαι και φανατικός αντικαπνιστής.

ΑΛΛΑ, αλλά...τις γόπες;Που τις πας;

Ή καλύτερα, που τις πετάς;

Καταγής!

Στάχτη και μπούρμπερη το ταρταν, μασουλάει κι από καμιά το μωρό σου που περιφέρεται

κι ότι βρει το βάζει στο στόμα του σε ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Φλας, 

κι εσύ κοιτάς αποσβωλωμένος κι αναρωτιέσαι ποια είναι η καλύτερη αντίδραση.

Θέλεις να κάνεις παρατήρηση, αλλά το ξανασκέφτεσαι.Και διστάζεις.Και παίρνεις το παιδί σου και φεύγεις.

Γιατί;

Μήπως πρέπει να πάψω να πηγαίνω στις κούνιες;Με χαλάει μου φαίνεται.