γκοου ον

Η ζωή γυρνά σε τροχιά γρήγορη.

Καμιά φορά

στέκομαι

και σκέφτομαι

"γιατί;"

- γιατί έτσι

"γιατί τώρα;"

- γιατί όχι;

"γιατί σ΄εμένα;"

- .......

..και η ζωή συνεχίζεται

30

30 αργύρια

30 φύλλα

30 χρόνια

Τρι-α-ντα: χορταστικό, πλήρες, αυτόνομο

Στα 30 με τον κατάλληλο σύντροφο

            με δύο παιδιά

            με επαγγελματική αποκατάσταση -μια θέση στο δημόσιο

            με δίπλωμα οδήγησης

            με δέκα παραπανίσια κιλά

            με μία κολλητή, αυτοκόλλητη φίλη

            με χωρισμένους γονείς

            με γυαλιά μυωπίας

            με καλή πεθερά

Στα τριάντα με υπομονή, με δύναμη ανεξάντλητη, με σκέψεις, πολλές σκέψεις

Στα τριάντα με σχέδια για το μέλλον, αυτό που θα έρθει

Στα καλύτερά μας χρόνια που δεν ήρθανε ακόμα!

                                    φου

Κάνε το καλό

Καταφτάνω όλο χαρά σε μια δημόσια υπηρεσία.

Έχω μαζί μου τη μικρή μου κόρη.

Γίνεται ΤΟ αδιαχώρητο. 

Παίρνω νουμεράκι. 880 και αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται το 604!!!!!!!!

Για καλή μου τύχη με πλησιάζει ένας παππούλης και μου πασάρει το 745.

(είχε πάρει 5-6 νούμερα να βρίσκονται, τακτικός θαμώνας ουρών σε δημόσιες υπηρεσίες)

.............

..........................

Δύο παρά δέκα, τουτέστιν 10 λεπτά πριν κλείσουν, είναι στο νούμερο 722.

Το οποίο σημαίνει..εγώ, ο καλός παππούλης και άλλοι 50 ΔΕΝ θα εξυπηρετηθουμε απόψε.

Μια καλή κυρία μου παραχωρεί τη σειρά της-ας είναι καλά το καμάρι μου που άρχισε να ωρύεται "μαμά πάααμεεεεεεε"

φρρρτ  έρχεται ο παππούλης που λέγαμε και μου χώνει στο χέρι το βιβλιάριό του "πάρε, πάρε και το δικό μου"

Τέλος καλό, όλα καλά.

Αν ο καλός παππούλης δεν μου έδινε νούμερο, δε θα περίμενα ως το τέλος.

Αν δεν ήμουν εγώ με το παιδί, δεν θα προλάβαινε ούτε εκείνος.

Δεν είναι εντυπωσιακή 
η παρέμβαση του Θεού ακόμη και στα πιο μικρά, τα καθημερινά μας;

Ο κόσμος αγριεμένος

Κατέβηκα στο κέντρο για δουλειές, ο κόσμος αγριεμένος.

Στο γιατρό διαμαρτύρονται για τις εξετάσεις που κόβουν τα ταμεία

για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους

για το ετήσιο τσεκ απ που θα κοστίσει ο κούκος αηδόνι.

Στο εκδοτήριο οι παππούδες φωνάζουν για τις τιμές στα εισιτήρια

που άλλαξαν και ανέβηκαν κι από τόσο πήγαν τόσο και για διπλή διαδρομή άλλο τόσο

και το παλιό "κανονικό" έφτασε να είναι το σημερινό "μειωμένο".

Στη στάση μια τσιγγάνα με το μωρό της ζητά ο,τι έχουμε να δώσουμε,

ο κόσμος τη διώχνει με φωνές, της λέει κι εμείς δεν έχουμε

της λέει δεν το λυπάσαι το παιδί να το ταλαιπωρείς; Είναι δικό σου;

Στο λεωφορείο μια γιαγιά περιγράφει με τρόπο γλαφυρό πως την έκλεψαν την τσάντα

"μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου" την έσπρωξαν την έριξαν την έκλεψαν

και δεν είχε και τίποτα, τα λεφτά αλλού τα βάζει.

Παντού γύρω μου άκουγα φωνές, έβλεπα πρόσωπα συνοφρυωμένα

τα μαγαζιά άδεια, παρά τις μεγάλες προσφορές

βήματα βιαστικά, κάτι τρέχουμε να προλάβουμε, 

τους λογαριασμούς, το λεωφορείο, το παιδί, τη ζωή.

Ένα κομμάτι

Σου έχει τύχει στο τελείωμα της μέρας να νιώθεις οτι δεν έκανες τίποτα;

Να ξυπνάς πρωί-πρωί και να τρέχεις όλη μέρα, να μιλάς και να φτιάχνεις ένα σωρό

κι όμως όταν ξαπλώνεις και το μυαλό ηρεμεί, αδειάζει

δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι. Δεν έμεινε κάτι από εσένα, δεν υπάρχει τι-πο-τα.

Σκέφτομαι κάτι να κάνω, να αφήνω το αποτύπωμά μου στη γη, τι άραγε;

Ίσως ένα παζλ, λίγα κομμάτια κάθε μέρα.

Ή να γράφω εδώ. Ή αλλού..

Πάντα βέβαια μπορώ να αδειάζω και να γεμίζω ντουλάπες και συρτάρια, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που να μένει.

Ο χρόνος κυλά, μετράει αντίστροφα (για την επιστροφή στη δουλειά)

και δε θέλω, καθόλου δε θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω "ε και;" .

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!

Πείτε μου, ζει;

Kαι το δικό μας μωρό ξεγραμμένο το είχαν..
μεταφέρθηκε από το Αχέπα στο Ιπποκράτειο διασωληνωμένο,
χωρίς δικές του αναπνοές, χωρίς αντίδραση στα ερεθίσματα, με κακή περιφερική κυκλοφορία, αρρυθμία κι ένα σωρό άλλα..
ένα γκρι άψυχο κορμάκι είδα να κουβαλάνε. Εικόνες που δε βγαίνουν από το μυαλό.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο προτίμησα να ζήσει  και ζήτησα από τον Θεό να μη μου την πάρει.
Παρακάλεσα να ζήσει κι ας έχει πρόβλημα. Εγωιστική σκέψη, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ.
Πίστεψα πως θα τη χάσω, αλήθεια το πίστεψα, το ένιωσα, την έκλαιγα ενώ ακόμα ήταν ζωντανή..
με ρώτησε μια φίλη πως γίνεται να στεναχωριέσαι τόσο πολύ για ένα πλάσμα που μόλις γέννησες;
Μα το δέσιμο με τη μάνα, αυτός ο αιώνιος ιερός δεσμός, ξεκινά από την κοιλιά,
από το ίδιο αίμα που κυκλοφορεί στα 2 σώματα,
από τις 2 καρδιές που συντονίζονται και χτυπούν ρυθμικά, συντροφικά για μήνες.
Όλη αυτή η εικόνα, με τα σωληνάκια, τους ορούς, το οξυγόνο,
ένα μωρό παρατημένο μέσα σε ένα κουτί, μου ήταν γνώριμη από τη δουλειά,
αλλά ακριβώς γι αυτό ήμουν ακόμη πιο συγκλονισμένη.
Επειδή ήξερα τι θα πει διασωληνώση, ήξερα πόσο πονάει η αιμοληψία για τα αέρια αίματος, ήξερα τι συμβαίνει όταν ο κορεσμός πέφτει στο 70, ήξερα και την έβλεπα και δεν μπορούσα να το πιστέψω οτι ήταν το δικό μου παιδί εκεί μέσα, οτι εγώ το ζούσα αυτό,
ήμουν στο νοσοκομείο χωρίς στολή, χωρίς να δίνω φάρμακα, ήμουν εκεί για να θρηνήσω.

Ήμουν εκεί για να παρακαλέσω το Θεό να σώσει το παιδί μου.

Κι εκεί ξεκίνησε η αγωνία για εμάς.Μια απελπισία που δεν περιγράφεται με λόγια ανθρώπινα, απέραντη, να σε καταπίνει, να μην υπάρχει τίποτα άλλο.
Για 2 μέρες και νύχτες δεν υπήρχε τίποτα άλλο,
ούτε άντρας ούτε παιδί ούτε ανάγκη για τροφή και ύπνο.
Ένα κενό.
Και μέσα στο κενό να αιωρείσαι σα να σταμάτησε ο χρόνος, σα να εγκλωβίστηκες στη λάσπη.