Γεννηθήτω το θελημά Σου

Τελικά αυτός είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε αυτό που είναι καλύτερο για εμάς.

Όχι αυτό που εμείς νομίζουμε οτι είναι το καλύτερο, αλλά αυτό που πραγματικά είναι.

Προσπαθούμε, σπάμε το κεφάλι μας να σκεφτούμε τι θα κάνουμε, 

τα σχέδια μας, τις σκέψεις μας, σχεδιάζουμε τα βήματά μας και σκεφτόμαστε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα............ενώ είναι τόσο απλό: 

ζητήστε και θα σας δοθεί.

Αλλά και πάλι ζητάμε αυτό που εμείς θέλουμε.

 Δε λέμε "γεννηθήτω το θέλημά σου", ας γίνει Θεέ μου αυτό που εσύ θέλεις, δεν αφηνόμαστε, δε χαλαρώνουμε.

Κι όταν μετά δε πετύχει ο σκοπός μας απογοητευόμαστε.

 Άαααλλη στεναχώρια και άγχος.

Ενώ είναι τόσο απλό, να αφεθούμε, να ζητήσουμε 

και μετά να κάνουμε πίσω και να περιμένουμε.

Θείο δώρο η υπομονή.

Όταν η Ραφαέλα ήταν στην εντατική και δεν ξέραμε αν θα ζήσει,

 δεν αναρωτήθηκα ούτε μια φορά "γιατί σε μένα;" αντίθετα σκεφτόμουν το λογικό "γιατί οχι;".

Δε θύμωσα με τον Θεό, έκλαιγα βέβαια πολύ, ασταμάτητα, 

για μέρες δε με ένοιαζε τίποτα, ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ, δεν έβλεπα κανέναν,

 ούτε για το άλλο μου παιδί είχα μάτια, δεν υπήρχε κανείς, μόνο εκείνη κι εγώ κι ανάμεσά μας ο Θεός.

Προσευχήθηκα πολύ εκείνη την περίοδο, τόσο δυνατά που δεν το έχω ξανακάνει ποτέ στη ζωή μου.

Ξέρεις, αυτό που όλο σου το είναι, το κορμί, το μυαλό γίνεται μια παράκληση, μια προσευχή.

ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που μας έστειλε ο Θεός

 αυτη την τρομερή δοκιμασία, ήταν ένα δώρο για να έρθουμε περισσότερο κοντά Του.

Όμως ακόμη και τότε στην τόσο δυνατή προσευχή, σκεφτόμουν εγωιστικά 

και δεν έλεγα "οτι θέλεις εσύ Θεέ μου" αλλά παρακαλούσα "μη μου την πάρεις".

Και το ακόμη πιο εγωιστικό

 "να ζήσει Θεέ μου κι ας έχει πρόβλημα". 

Λες και είναι στο χέρι μου αν θα ζήσει ή όχι, αν θα είναι αρτιμελής ή θα έχει 100 κουσούρια.

Κι όμως αυτό έλεγα, να ζήσει και δε με νοιάζει τίποτα άλλο.

Και ήθελε ο Θεός και έζησε και μεγαλώνει ένα πλασματάκι τόσο γερό και δυνατό.

Γεννηθήτω το θέλημά Σου λοιπόν, έτσι κι αλλιώς αυτό θα γίνει.

Συγκρούσεις

Γράψε 3 λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη "σύγκρουση".

-ΦΩΝΕΣ

-ΣΚΥΛΙΑ

-ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Τώρα 

ΑΝ η σύγκρουση ήταν χρώμα...ποιο χρώμα θα ήταν;

-ΚΟΚΚΙΝΟ

ΑΝ ήταν ζώο;

-ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΑΝ ήταν μουσική;

- ΗEAVY METAL

Τι κάνεις σε μια σύγκρουση;

Εγώ την αποφεύγω.

Δε μου αρέσουν οι φασαρίες, οι φωνές, οι εντάσεις.

Δε μαλώνω, δε θέλω να μαλώνω.

Ωστόσο, έχω συγκρουστεί πολύ έντονα με τη μαμά μου. Σε σημείο να μη μιλιόμαστε για μήνες.

Όχι πια. Γιατί; Επειδή μετά από τόση φθορά έμαθα να το αντιμετωπίζω.

Απομυθοποίησα τη λέξη και τη σημασία της. Δεν αγγίζουμε θέματα που ξέρουμε οτι θα μας κάνουν να διαφωνήσουμε. Και συμφωνώ συγκαταβατικά σε οτι ακούω.

Συμβιβάζομαι. Καλύτερα έτσι.

Με τον άντρα μου είμαστε 10 χρόνια μαζί, δεν έχουμε μαλώσει ποτέ.

Γιατί όταν ο ένας φορτώνει ο άλλος το βουλώνει.

Γιατί από την αρχή της σχέσης είχα ξεκαθαρίσει οτι δε μου αρέσουν οι φωνές.

Κυρίως οφείλεται σε εκείνον, που είναι τόσο ήρεμος άνθρωπος, τόσο υπομονετικός και να θέλεις δεν μπορείς να μαλώσεις μαζί του.

Με τα παιδιά..χμμμ..με τη μικρή όχι δεν έχω ακόμη συγκρουστεί. 

Γιατί δεν μου έχει δώσει αφορμές. Γιατί είναι μικρή. Γιατί είναι εκείνη.

Με τη μεγάλη ναι. Πολλές φορές. Εκεί δε συμβιβάζομαι, επιβάλλομαι.

Τι είναι αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι διαφορετικά σε μια σύγκρουση με τη μαμά μου, τον άντρα μου, το παιδί μου;

Ίσως η σχέση που (νομίζω οτι) έχω ή η αντίληψη για το ποιος έχει το πάνω χέρι, ποιος έχει δίκιο, ποιος χάνει ποιος κερδιζει.

Ίσως και η δική τους αντίδραση απέναντι σε μια δική μου.

Ίσως με τον καιρό να έχω δημιουγήσει μια εικόνα για τον κάθε ένα και με βάση αυτή κινούμαι:

με τη μαμά μου πιστεύω οτι πάντα θα μαλώνω

με τον άντρα μου νιώθω οτι ποτέ δε θα μαλώσω

με τα παιδιά μου ξέρω οτι κάπου κάπου θα (τα) μαλώνω

Λένε οτι μια σύγκρουση μπορεί να είναι καλή, να έχει θετική εξέλιξη, να λύσει μια κατάσταση, να βοηθήσει.

Αλλά εμένα δε μου αρέσουν οι συγκρούσεις, οι φωνές, η φασαρία, δε μαλώνω, δεν μου αρέσει να μαλώνω.

 

"Βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο

παιδί είμαι εγώ.

Με φωνάζουν βουτυρένιο

μα δε νοιάζομαι γι αυτό

δε μ΄αρέσουν οι μπελάδες

προτιμώ φαΐ ζεστό."

Μπουμ!

Ήλιος! Επιτέλους!!

Παιδική χαρά, γέλια, τσουλήθρα, κούνιες, χαλίκια......μπουμ στα χαλίκια.........................κόκκινο.

Ήταν η κακιά στιγμή. Μπορούσα να σε πάρω μαζί μου, σε άφησα με το μπαμπά να κάνεις κούνια, δε θα αργήσω είπα, δεν άργησα.

Δέκα λεπτά. Ήταν αρκετά. Έπεσες. Χτύπησες. Αίμα. Πολύ αίμα, λένε, που ευτυχώς δεν είδα, λένε.

Αγκαλιά, παράπονο, σπίτι.

Κοιμάσαι, αλλά εμείς δεν ησυχάζουμε.

Ξυπνάς. 

Παράπονο. Και δέκατα. Καταραμένο θερμόμετρο, σε μισώ, σε μισώ!

Πυρετός + κλάμα = καμπανάκι

Βουρ στα επείγοντα. Ξέρω, είσαι καλά, αλλά, αν δεν είσαι; Ναι ναι είσαι, ξέρω σου λέω, με ιώδιο και λαδάκι.

Στο ταξί ένιωσα ένα σφίξιμο. Θυμήθηκα. -----

Σκεφτόμουν οτι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσεις, ακομα κι όταν φύγεις και κάνεις δικά σου παιδιά

πάντα μα πάντα θα πονάω για σένα λίγο παραπάνω, πάντα θα νιώθω οτι πρέπει να σε προσέχω, να φυλάγεσαι.

Στο νοσοκομείο όλα καλά, τραύμα επιφανειακό, κόλλα επουλωτική και φύγαμε, ουφ.

Να σου πω και κάτι ακόμα, για να ξέρεις.

Ήμουν εκεί! 

Ήθελαν να με βγάλουν έξω μα εγώ δε βγήκα, δε με έβλεπες αλλά ήξερες οτι ήμουν εκεί.

Σου το χρωστούσα..................................για εκείνη τη φορά που σε πήραν μέσα και σε τρυπούσαν, ένα τόσο δα μωράκι, τόσο λίγων ημερών

να πονάς και να κλαις και η μανούλα να μην είναι εκεί........σου το χρωστούσα, να ξέρεις ήμουν μαζί σου.

Πάντα θα είμαι.

Και τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη.

Σε σκέπασα, σε χάιδεψα, έβαλα το χέρι μου στην καρδιά σου, όνειρα γλυκά.

Μαμά. Μόνο αυτό.-

Τα τελευταία 4 χρόνια είμαι Μαμά.

Αυτό.

Μόνο αυτό.

Σα να σταμάτησε ο χρόνος σε εκείνη τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο αυτό το μικρό πλασματάκι.

Το πρώτο. Το πρωτότοκο. Γιατί τώρα έρχεται το 3ο.

Ναι 3 παιδιά σε 4 χρόνια. Άθλος. Τυχαίο.

Και ο χρόνος σταμάτησε, αλήθεια.

Αν κοιτάξεις την ντουλάπα μου θα το καταλάβεις. Τα ρούχα μου είναι τα ίδια εδώ και 4 χρόνια, μπαίνουν βγαίνουν χειμώνα καλοκαίρι.

Το στυλ; Ίδιο κι αυτό, φαρδιά και άνετα, αφού ή φουσκώνω ή (προσπαθώ να) ξεφουσκώνω.

2-3 κολάν, 5 ριχτές μπλούζες, 2 φούστες, 1 μπουφάν, αυτά είναι όλη μου η γκαρνταρόμπα.

Που και που σκάει μύτη κανα μπλουζάκι μεσάτο, καμιά φουστίτσα στενή, από λάθος δηλαδή, έχασε το δρόμο της για το πατάρι, μόλις το καταλάβει επιστρέφει εκεί και περιμένει τη σειρά της.

Το ίδιο και στα καλλυντικά μου. Το τσαντάκι μου είναι τσαντάκι γυναίκας που δε βάφεται πια. Το τελευταίο αγορασμένο ήταν στην ππ (προ παιδιού) εποχή.

Κι εκεί δηλαδή τα ίδια και τα ίδια, ροζ, γαλάζιο, πράσινο, τα ίδια χρώματα τα ίδια αρώματα τόσα χρόνια.

Δε μιλώ για τα κοσμήματα..τα περήφανα σκουλαρίκια μου χάθηκαν για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό, τα κολιέ που είχα από φοιτήτρια μου φαίνονται αστεία πια.

Δαχτυλίδια φοράω. Α όλα κι όλα. Τη βέρα, το μονόπετρο και του γάμου.Ναι.

Στις φωτογραφίες;Τα ίδια! Το ίδιο πρόσωπο, με τα ίδια ρούχα/χρώματα/αρώματα/σκουλαρίκια/κολιέ/δαχτυλίδια εδω και 4 χρόνια.

Να χαμογελά. Με το ιδιο χαμόγελο.

Λευτεριά στα εφαρμοστά μίνι φουστάνια!
Λεφτεριά στα ξυραφάκια!

μαμά
μπαμπά
γιαγιά
παππού
εκεί
ναι
μη μη
νινί
αγκαλιά
τζάκι
τζιζ (κάνει το τζάκι)
γάλα
καλά (τι κάνεις;)

17 Αυγούστου

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο γεννήθηκες. Πως πέρασε ο καιρός...
Όταν ξεχνιέσαι περπατάς. Μασουλάς με μανία κριτσίνια. Έχεις κοτσιδάκια. Κολυμπάς σαν γοργονίτσα και κυλιέσαι στην άμμο.
Μεγαλώνεις.

Σαν σήμερα πριν 36 χρόνια γεννήθηκε ο μπαμπάς.

Χρόνια πολλά αγάπες μου.

Μουσακάς χωρίς κιμά

Ξέρεις τι σκεφτόμουν;

Να ένας τρόπος να ξεπερνάς εύκολα τις στεναχώριες: να προσποιείσαι οτι δεν υπάρχουν.

Δηλαδή, έκαψες ας πούμε τη φασολάδα. Πω πω συμφορά. Αμ δε!

Πέτα την κατσαρόλα, εξαφάνισε τα ίχνη και παρήγγειλε μια πίτσα. Όλα καλά!

Είδες πόσο απλό είναι;

Έσπασες το καλό ποτηράκι του λικερ της προγιαγιάς σου; Ε και;

Πέταξε τα γυαλιά, πάνε αγόρασε ένα παρόμοιο και θα λες πως αυτό είναι το οικογενειακό σας κειμήλιο.

Ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ξέχασες να πάρεις κιμά για το μουσακά; Δεν πειράζει, φτιάξε "μελιτζάνες και πατατες με μπεσαμέλ"

ελαφρύ καλοκαιρινό φαγητό, χωρίς κρέας.

Θα είναι το ίδιο νόστιμο, πίστεψέ με, μπορεί να εκπλαγείς, μπορεί να είναι και καλύτερο.

( Θα σου πω μια μέρα την ιστορία με το "κιμουρλου" )

Πραγματικά όταν εξαφανίσεις το πρόβλημα, δε θα υπάρχει πρόβλημα. Δε χρειάζεται να το λύσεις, μπορείς απλώς να το εξαφανίσεις.

Δε σου μιλάει η μάνα σου;

Πες οτι δεν έχεις μάνα, δεν είχες ποτέ, φύτρωσες ρε παιδί μου πως το λένε!!

Πέταξε τις φωτογραφίες, μην αναφέρεις το όνομά της, μην την πάρεις για ευχές στη γιορτή της

και να δεις πριν καλά καλά το καταλάβεις θα την έχεις ξεχάσει κι εσύ.

Ναι σου λέω!

Δε με πιστεύεις;

Αν δε με πιστεύεις τράβα Κυριακάτικα να βρεις χασάπη.

Οφου!

11

Έντεκα

Λίγο πριν το Δώδεκα

Δεν καταλαβαίνω πως πέρασε τόσος καιρός!

Αυτό το παιδί μεγαλώνει στον αυτόματο, πραγματικα.

Δε τη θυμάμαι μωρό. Σα να ήταν πάντα έτσι.

Τη βλέπω και λιώνω. Λιώνω σου λέω, θέλω να τη φάω!

Ανεξάρτητη σαν την αδελφή της

και τσαούσα μα μια τσαούσα
δεν τις θέλει τις αγκαλιές, δε γέρνει στον ώμο μου να ξαποστάσει, δε θηλάζει με τις ώρες

έχει μια ηρεμία αυτό το μωρό, άλλο πράγμα

Μμμμμ λοιπόν...

11 μηνών

Συνεχίζεις να περπατάς μόνο όταν πιάνεσαι από κάπου, χέρι, καναπέ,αυτοκινητάκι

μόνη σου δε φεύγεις, στέκεσαι όμως όρθια, κάνεις μισό βηματάκι και χαμηλώνεις

Έφαγες αυγό, τον κρόκο μόνο και σου άρεσε.

Τα φασολάκια δε σου άρεσαν. 

Νερό άρχισες και πίνεις μπόλικο με ποτήρι που έχει καλαμάκι.

Ξυπνάς τα ξημερώματα για γάλα αγκαλιές ξανακοιμάσαι ως τις 8-9

μετά κοιμάσαι 12-3 ένα ευλογημένο τριωρο και άλλη 1 ωρίτσα το απόγευμα. Μια χαρά.

Έχεις μαλλιά!!! Αχχαχαχαχα ναι έχεις μαλλιά και κάνουμε κοτσιδάκια!! Τέλειο; Τέλειο!

Μιμείσαι πολύ τη Σταυρούλα, έχει πολύ πλάκα.

Προσπαθείς να παίξεις με τον ίδιο τρόπο, να κάνεις τις ίδιες κινήσεις, να ανέβεις όπου ανεβαινει.

Α ναι ανεβαίνεις σκάλες, ή πάνω στο τραπέζι όταν βρεις πάτημα.

Χαμογελάς και γελάνε και τα μάτια σου!

Είσαι αδυνατούλα αν και τρως καλά, ε πως να μην είσαι, όλη μέρα τριγυρνάς.

Σ΄αγαπάμε πολύ, πάρα πολύ.

Μιμείσαι

Το μυστικό

Λοιπόν έχω ένα μυστικό

και θέλω κάπου να το πω

και δεν ξέρω που

θα το γράψω εδώ

που ποιος το βλέπει; Κανείς.

Ε εγώ εσύ κι άλλοι 2-3

και άαααμα μαθευτεί το μυστικό μου

ξέρω ποιανού το σπίτι θα κάψω χαχα

ΘΑ ΓΙΝΩ ΘΕΙΑ!!!!!

ναι ναι ναι καλά διάβασες

θα γίνω θεία!

Και είναι η χαρά μου πολύ μεγάλη τεράστια

το σκέφτομαι και χαμογελάω

τι καλά

θα γίνω θεία!!!!

Και καλά εγώ θα γίνω θεία, χαλαρά

μα ο αδελφός μου ο μικρός θα γίνει....μπαμπάς;;!!!

Ε αυτό δεν είναι μυστικό, είναι ανέκδοτο...!

θα γίνω θεία    τρα λαλαλαα τραλα τραλαλαααα

μπλουμ

έλα να κάνουμε
μια μεγάλη πολύ μεγάλη αγκαλιά 

από αυτές που σκας που δεν μπορείς να πάρεις ανάσα
όπως όταν ήμασταν παιδιά και μας τσιμπούσαν με μανία τα μάγουλα
και μας πετούσαν στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια και νομίζαμε θα πνιγούμε
κι όταν βγαίναμε στην επιφάνεια όλοι γελουσαν ε γελούσαμε κι εμείς
και στην επόμενη βουτιά ξέραμε τι να κάνουμε και δε πνιγόμασταν
και δε χρειαζόμασταν άλλο τα μικρούτσικα μπρατσάκια μας
μια αγκαλιά σφιχτή για σενα φίλη μου από αυτές που ζουλάνε πατάνε
και πολλά ζουπηχτα ρουφηχτα φιλιά από αυτά που λες φτάνει όχι άλλο


τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή μας, όλα για κάποιο λόγο γίνονται
και τα καλά και τα άσχημα
κι ας μη μάθουμε ποτέ ποιος είναι αυτός ο λόγος

10

10

Ολοστρόγγυλο και χορταστικό!

Απίστευτο μου φαίνεται που έγινες κι όλας 10 μηνών.

Από τη βάπτιση και μετά έγινε έναν μπαμ

και ξαφνικά

κάνεις τόοοοοσα πράγματα, μεγάλωσες καλέ!!

Στέκεσαι όρθια χωρίς να πιάνεσαι από  που-θε-να

και πας πέρα δώθε και παφ πέφτεις και γελάς.

Κάνεις παλαμάκια και κουπεπε και γεια σου γεια σου

δίνεις φιλάκια με το χεράκι σου το μικρό

ααα! Έχεις ΔΥΟ δόντια! Χαχα! Όχι ένα......δύο!

ΔΥΟ ΔΥΟ ΔΥΟ

σαν κουνελάκι

και με αυτά τα 2 δόντια τρως ολημερίς τα πάντα

το πρωί φρουτόκρεμα με 3 φρούτα

σήμερα δοκίμασες πρώτη φορά καρπούζι

μικρούτσικα κομματακια που τα επιανες με τα χέρια και στο στόμα

το μεσημέρι τρως λαχανικά, με κρέας, με ρύζι, με ζυμαρικά

σου αρέσει το σπανάκι, τα καρότα, το σέλινο

το απόγευμα καμιά φορά τρως γιαουρτάκι (όλο το κεσεδάκι ε;)

ή αστράκι ή κρέμα ω ναι

και φυσικά πίνουμε το γαλατάκι μας από τη μαμά

αν και τελευταία μου κάνεις κάτι κόλπα..προτιμάς να τριγυρνάς παρά να θηλαζεις μου φαίνεται

άμα δεις κουτάλι ξετρελαίνεσαι, φωνάζεις, σκαρφαλώνεις πάνω μας για να το πάρεις να φας

και το ψωμί πολύ σου αρέσει

πίνεις και νεράκι, περισσότερο απο πριν

σε πήρε λίγο ο ήλιος κι έχεις χρώμα εξωτικό

δε θέλεις πολλές αγκαλιές, προτιμάς να εξερευνήσεις τον κόσμο γύρω σου

σκαρφαλώνεις, ανέβηκες και 2 σκαλοπάτια, καβαλάς το ποδηλατάκι της αδελφής σου 

μεγαλώνεις μωράκι μου!

και σε βλέπω και δεν το πιστεύω πως κάνεις τόσα πράγματα!

βάλαμε στοίχημα με τον μπαμπά οτι σε μια εβδομάδα θα περπατάς

το πρωί σήμερα είπες "μαμά"

μετά είπες και "μπαμπά"
να μη μένει κανείς παραπονεμένος

Σου αρέσουν οι βόλτες, να βγαίνεις στο μπαλκόνι, να κάνεις κούνια

σου κάναμε και κοτσιδάκι!

10 μήνες μαζί μας

10 γεμάτοι υπέροχοι μήνες

καλά μηνογενέθλια μικρό μας θαυματάκι!

Βάπτιση

Ήρθε επιτέλους αυτή η μέρα!

29 Μάη 2011

στις 12 το πρωί

στον Άγιο Δημήτριο

Το προσκλητήριο ένα απλό κειμενάκι,

μέσα σε πουγκί με ποτ πουρι, να μοσχοβολάει ο τόπος!

Το φτιάξαμε μαζί με τη Σταυρούλα και το καταευχαριστηθήκαμε.

Οι μπομπονιέρες πεταλούδες σε στικ για τους μεγάλους, ανεμόμυλοι σούπερ για τους μικρούς.

Το γλυκό: μπισκοτολούκουμο. Γεύση από τα παλιά, τριαντάφυλλο και πτι μπερ.

Το χρώμα: ροζ ροζ ροζ με φούξια και λαχανί.

Ξυπνήσαμε το πρωί, πολύ πρωί, χαλαρά..ήπιαμε καφεδάκι και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, πήραμε τα καλάθια και τα πανέρια και πάμε στην εκκλησία.

Ο καιρός σύμμαχος. 

Αν και η πρωινή συννεφιά μας λαχτάρησε. Ήλιος λαμπρός στη βάφτιση.

Όλοι ήταν εκεί. Βγήκαμε φωτογραφίες, υπογράψαμε, τακτοποιήσαμε τα πράγματα και.....

.......το όνομα αυτής  Ραφαέλα - Σωτηρία!!!

Έκπληξη! Για πολλούς, άλλους θετική άλλους..σκέτη έκπληξη.

Η τελετή ήταν τόσο μαγική..ησυχία εντός του ναού, εμείς ήρεμοι και χαμογελαστοί, το μωρό να κοιτάει με ενδιαφέρον, η μεγάλη αδελφή παρακολουθούσε από κοντά..

Δεν έκλαψε, όχι. Ε λίγο κλαψούρισε στη δεύτερη βουτιά κι αυτό ήτανε.

Τη ντύσαμε παρέα με την κολλητή αυτοκόλλητη μου, τι χαρά!

Ο παππα Σάββας ήρεμος, με τα αστεία του, με το ενδιαφέρον του, για τη λαμπάδα, το μωρό, εμάς, τα πάντα.

Τελείωσε η βουτιά που αληθινά τη θυμάμαι λεπτό προς λεπτό, αλήθεια τα θυμάμαι όλα!

Και άρχισαν οι χαιρετούρες, 

με το μικράκι να κοιμάται στην αγκαλιά μου, 

ο κόσμος να περνάει

να μας γεμίζει δώρα κι ευχές

κι εμείς αληθινά χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.

Ήταν μια όμορφη μέρα. 

Ήμουν τόσο πολύ συγκινημένη..αυτό το μωράκι, το θαυματάκι, είναι εδώ μαζί μας...

Έβλεπα τη νονά, φίλη αγαπημένη, να χαμογελάει και να λάμπει και σκεφτόμουν "άξια η νονά μας"

Έβλεπα την κόρη μας τη μεγάλη, να στέκεται δίπλα ήσυχη, αθόρυβη να κοιτά με ενδιαφέρον, να συμμετέχει με τον τρόπο της και καμάρωνα.

Έβλεπα τον άντρα μου, σύντροφο της ζωής μου δίπλα μου να στέκει κι ένιωθα γεμάτη, χορτασμένη.

Ο Άγιος Ραφαήλ την έσωσε τη Ραφαέλα - Σωτηρία μας.......ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

μάνα

Μέσα στο χρόνο
είδα

τον άντρα μου να πέφτει
το παιδί μου να χάνεται
τον εαυτό μου να σκορπάει

να τρεις λόγοι για να στεναχωριέμαι
και σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη

άλλους δεν θέλω, ευχαριστώ

9

Σήμερα το σκουλουκουιν μας κλείνει τον ένατο μήνα ζωής.

9

Καλέ πως πέρασε ο καιρός;

Είναι ένα μικρό ανθρωπάκι, έχει άποψη, διεκδικεί χώρο και χρόνο στο σπίτι μας.

Τρώει φρουτόκρεμα το πρωί, όλη την τρώει. Το απόγευμα φαγητό. Κρέας, λαχανικά, ρύζι....

Και φυσικά θηλάζει, ασταμάτητα.

Τα βράδια ξυπνάει 1-3 φορές, δεν πεινάει, τι θέλει; Δεν ξέρω.. Με μια αγκαλίτσα ηρεμεί συνήθως.

Πίνει και νερό. Ε πίνει...δαγκώνει με μανία το ποτηράκι της.

Της αρέσει να σκαρφαλωνει, να στέκεται όρθια, πιάνεται από το τραπέζι σηκώνεται μας κοιτάζει και γελάει.

Δεν περπατάει, αλλά κάνει βηματάκια καβουρίσια στην προσπάθεια να φτάσει ένα παιχνίδι, το τηλεκοντρόλ, τις παντόφλες μου -μα τι μανία είναι αυτή με τις παντόφλες;;;

Παίζει με την αδελφή της και ξεκαρδίζεται. Ε παίζει..κοπανιούνται με παιχνίδια, κούκλες, κουκλάκια και γελάνε.

Α ναι δόντια δεν έχουμε! τσου!

Φαφούτικο θα είναι το χαμόγελο στη βάφτιση.

Στις 29 Μαΐου θα κάνει μπλουμ και θα πάρει όνομα(τα).

Σχεδόν όλα είναι έτοιμα, περιμένω τη μέρα με μεγάλη συγκίνηση.

Θέλω να έρθει πολύς κόσμος! Να δουν όλου το κοριτσακι μας.

Οτι είναι καλά, οτι είναι εδώ μαζί μας και χαμογελάει!!

Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να έρθουν όλοι, να γεμίσει η εκκλησία

να γεμίσει και η ψυχή μας με χαρά, χαμόγελα και ευχές!

Έγινε λοιπόν 9 μηνών το μικρό μας θαυματάκι.

Γερό να είναι Παναγιά μου!

Και χαρούμενο.

Και γελαστό, όπως τώρα, έστω και φαφούτικο.

Χικ!Ο.Μπουμ..

Μόνος κανείς..όλοι μαζί!

Παιχνίδια του μυαλού

τύχη 

ζωή..

Μια φορά

μονάχα μια φορά ερχόμαστε σε τουτη τη γη

σκέψου καλά τι αποτύπωμα θέλεις να αφήσεις

σκέψου καλά

και αποφάσισε

και πες μου

είσαι μαζι μας;

ή με τους άλλους;

κανείς να μην μενει μόνος του μια μέρα σαν κι αυτή

καράβι μονάχο αλαργινό για πού άνοιξες πανιά; που ταξιδεύεις;

στάσου

δυο κουβέντες να πούμε κι αμέσως φεύγεις

στάσου

πετας μακρυά κ δε σε βλέπω, φεύγει μακρυά και δε σε φτάνω

πουλί αλιώτικο της μοίρας το πρώτο φτερούγισμα

μη φεύγεις μη

στασου λιγο ακομα

για μια στιγμή

μόνο για μια τόση στιγμή

σε μια απέραντη μέρα

Χριστός Ανέστη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!


στις ψυχές μας 

στις ζωές μας

στο δρόμο μας 








μια Ανάσταση για κάθε σπίτι 

μια λαμπάδα να καίει με το Αγιο Φως 

ένα καντήλι αναμμένο 

μια προσευχή 







χριστός ανέστη!

8

σήμερα γίνεται 8 μηνών το μικρό μας θαυματάκι

σηκώνεται όρθια, πιάνεται από τα έπιπλα κ κάνει μόνη της βηματάκια

το γράφω κ δεν το πιστεύω
δεν μπορώ να πιστέψω οτι είναι καλά μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασε

τη βλέπω να χαμογελάει, να παίζει, να κοιμάται, να πιάνει με τα μικρά της χεράκια παιχνιδάκια κ να τα παρατηρεί, να μπουσουλάει, να παίζει καθιστή στην κούνια της, να ψάχνει την αδελφή της, να ξεκαρδίζεται.....κάθε μέρα σημαντική, κάθε νέα κατάκτηση είναι αφορμή για πάρτυ

τη βλέπω κ κανω το σταυρό μου κ δεν μπορώ να ξεχασω όσα εγιναν, δεν μπορώ..

δεν υπάρχει μέρα που να μην το θυμηθώ, μια εικόνα, μια φράση κ αμέσως με πιάνει το παράπονο

πως έγινε όλο αυτό;

Ποιος να είναι άραγε ο λόγος που ο Θεός επέτρεψε μια τέτοια δυσκολία στο δρόμο μας;

δεν μπορώ να βγαλω από το μυαλό μου τις άσχημες σκέψεις, την ανησυχία
κι εκείνη θαρρείς και το ξέρει κ βιάζεται να περπατήσει, να μιλήσει, να μας δείξει οτι είναι καλά κ να μην ανησυχούμε
ώρες ώρες νιώθω οτι μας κάνει χάρη ο Θεός και μια μέρα θα μας την πάρει

την άφησε να ζήσει 2 φορές, τι θα γίνει την 3η; ανατριχιαστικό κ μόνο που το σκέφτομαι

φοβάμαι

μερικές νύχτες είναι ατελείωτες, αξημέρωτες

εύχομαι να είναι πάντα καλά

ένα γερό παιδί

πόσο ευγνώμων σου είμαι Θεέ μου που είναι το παιδί μας ζωντανό!

να τη φυλάς, να φέγγεις στο δρόμο της, να την προσέχεις

αχ και να μπορούσα να σε κλείσω στην αγκαλιά μου

τίποτα να μην πάθεις

να σε κρύψω

να μη σε βρεί η νύχτα

Χαααχαχα!!