μια ευχή

μια προσευχή

από τον Θεό ζητήσαμε

κι ήρθες στον κόσμος ΕΣΥ

μια ευχή

μια προσευχή 

ένα μικρό παιδί

 

 

γκοου ον

Η ζωή γυρνά σε τροχιά γρήγορη.

Καμιά φορά

στέκομαι

και σκέφτομαι

"γιατί;"

- γιατί έτσι

"γιατί τώρα;"

- γιατί όχι;

"γιατί σ΄εμένα;"

- .......

..και η ζωή συνεχίζεται

30

30 αργύρια

30 φύλλα

30 χρόνια

Τρι-α-ντα: χορταστικό, πλήρες, αυτόνομο

Στα 30 με τον κατάλληλο σύντροφο

            με δύο παιδιά

            με επαγγελματική αποκατάσταση -μια θέση στο δημόσιο

            με δίπλωμα οδήγησης

            με δέκα παραπανίσια κιλά

            με μία κολλητή, αυτοκόλλητη φίλη

            με χωρισμένους γονείς

            με γυαλιά μυωπίας

            με καλή πεθερά

Στα τριάντα με υπομονή, με δύναμη ανεξάντλητη, με σκέψεις, πολλές σκέψεις

Στα τριάντα με σχέδια για το μέλλον, αυτό που θα έρθει

Στα καλύτερά μας χρόνια που δεν ήρθανε ακόμα!

                                    φου

Κάνε το καλό

Καταφτάνω όλο χαρά σε μια δημόσια υπηρεσία.

Έχω μαζί μου τη μικρή μου κόρη.

Γίνεται ΤΟ αδιαχώρητο. 

Παίρνω νουμεράκι. 880 και αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται το 604!!!!!!!!

Για καλή μου τύχη με πλησιάζει ένας παππούλης και μου πασάρει το 745.

(είχε πάρει 5-6 νούμερα να βρίσκονται, τακτικός θαμώνας ουρών σε δημόσιες υπηρεσίες)

.............

..........................

Δύο παρά δέκα, τουτέστιν 10 λεπτά πριν κλείσουν, είναι στο νούμερο 722.

Το οποίο σημαίνει..εγώ, ο καλός παππούλης και άλλοι 50 ΔΕΝ θα εξυπηρετηθουμε απόψε.

Μια καλή κυρία μου παραχωρεί τη σειρά της-ας είναι καλά το καμάρι μου που άρχισε να ωρύεται "μαμά πάααμεεεεεεε"

φρρρτ  έρχεται ο παππούλης που λέγαμε και μου χώνει στο χέρι το βιβλιάριό του "πάρε, πάρε και το δικό μου"

Τέλος καλό, όλα καλά.

Αν ο καλός παππούλης δεν μου έδινε νούμερο, δε θα περίμενα ως το τέλος.

Αν δεν ήμουν εγώ με το παιδί, δεν θα προλάβαινε ούτε εκείνος.

Δεν είναι εντυπωσιακή 
η παρέμβαση του Θεού ακόμη και στα πιο μικρά, τα καθημερινά μας;

Ο κόσμος αγριεμένος

Κατέβηκα στο κέντρο για δουλειές, ο κόσμος αγριεμένος.

Στο γιατρό διαμαρτύρονται για τις εξετάσεις που κόβουν τα ταμεία

για τα φάρμακα που πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους

για το ετήσιο τσεκ απ που θα κοστίσει ο κούκος αηδόνι.

Στο εκδοτήριο οι παππούδες φωνάζουν για τις τιμές στα εισιτήρια

που άλλαξαν και ανέβηκαν κι από τόσο πήγαν τόσο και για διπλή διαδρομή άλλο τόσο

και το παλιό "κανονικό" έφτασε να είναι το σημερινό "μειωμένο".

Στη στάση μια τσιγγάνα με το μωρό της ζητά ο,τι έχουμε να δώσουμε,

ο κόσμος τη διώχνει με φωνές, της λέει κι εμείς δεν έχουμε

της λέει δεν το λυπάσαι το παιδί να το ταλαιπωρείς; Είναι δικό σου;

Στο λεωφορείο μια γιαγιά περιγράφει με τρόπο γλαφυρό πως την έκλεψαν την τσάντα

"μπροστά στην πόρτα του σπιτιού μου" την έσπρωξαν την έριξαν την έκλεψαν

και δεν είχε και τίποτα, τα λεφτά αλλού τα βάζει.

Παντού γύρω μου άκουγα φωνές, έβλεπα πρόσωπα συνοφρυωμένα

τα μαγαζιά άδεια, παρά τις μεγάλες προσφορές

βήματα βιαστικά, κάτι τρέχουμε να προλάβουμε, 

τους λογαριασμούς, το λεωφορείο, το παιδί, τη ζωή.

Ένα κομμάτι

Σου έχει τύχει στο τελείωμα της μέρας να νιώθεις οτι δεν έκανες τίποτα;

Να ξυπνάς πρωί-πρωί και να τρέχεις όλη μέρα, να μιλάς και να φτιάχνεις ένα σωρό

κι όμως όταν ξαπλώνεις και το μυαλό ηρεμεί, αδειάζει

δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι. Δεν έμεινε κάτι από εσένα, δεν υπάρχει τι-πο-τα.

Σκέφτομαι κάτι να κάνω, να αφήνω το αποτύπωμά μου στη γη, τι άραγε;

Ίσως ένα παζλ, λίγα κομμάτια κάθε μέρα.

Ή να γράφω εδώ. Ή αλλού..

Πάντα βέβαια μπορώ να αδειάζω και να γεμίζω ντουλάπες και συρτάρια, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που να μένει.

Ο χρόνος κυλά, μετράει αντίστροφα (για την επιστροφή στη δουλειά)

και δε θέλω, καθόλου δε θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να πω "ε και;" .

Είμαστε τόσο αναλώσιμοι τελικά!