Συγκρούσεις

Γράψε 3 λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη "σύγκρουση".

-ΦΩΝΕΣ

-ΣΚΥΛΙΑ

-ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Τώρα 

ΑΝ η σύγκρουση ήταν χρώμα...ποιο χρώμα θα ήταν;

-ΚΟΚΚΙΝΟ

ΑΝ ήταν ζώο;

-ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΑΝ ήταν μουσική;

- ΗEAVY METAL

Τι κάνεις σε μια σύγκρουση;

Εγώ την αποφεύγω.

Δε μου αρέσουν οι φασαρίες, οι φωνές, οι εντάσεις.

Δε μαλώνω, δε θέλω να μαλώνω.

Ωστόσο, έχω συγκρουστεί πολύ έντονα με τη μαμά μου. Σε σημείο να μη μιλιόμαστε για μήνες.

Όχι πια. Γιατί; Επειδή μετά από τόση φθορά έμαθα να το αντιμετωπίζω.

Απομυθοποίησα τη λέξη και τη σημασία της. Δεν αγγίζουμε θέματα που ξέρουμε οτι θα μας κάνουν να διαφωνήσουμε. Και συμφωνώ συγκαταβατικά σε οτι ακούω.

Συμβιβάζομαι. Καλύτερα έτσι.

Με τον άντρα μου είμαστε 10 χρόνια μαζί, δεν έχουμε μαλώσει ποτέ.

Γιατί όταν ο ένας φορτώνει ο άλλος το βουλώνει.

Γιατί από την αρχή της σχέσης είχα ξεκαθαρίσει οτι δε μου αρέσουν οι φωνές.

Κυρίως οφείλεται σε εκείνον, που είναι τόσο ήρεμος άνθρωπος, τόσο υπομονετικός και να θέλεις δεν μπορείς να μαλώσεις μαζί του.

Με τα παιδιά..χμμμ..με τη μικρή όχι δεν έχω ακόμη συγκρουστεί. 

Γιατί δεν μου έχει δώσει αφορμές. Γιατί είναι μικρή. Γιατί είναι εκείνη.

Με τη μεγάλη ναι. Πολλές φορές. Εκεί δε συμβιβάζομαι, επιβάλλομαι.

Τι είναι αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι διαφορετικά σε μια σύγκρουση με τη μαμά μου, τον άντρα μου, το παιδί μου;

Ίσως η σχέση που (νομίζω οτι) έχω ή η αντίληψη για το ποιος έχει το πάνω χέρι, ποιος έχει δίκιο, ποιος χάνει ποιος κερδιζει.

Ίσως και η δική τους αντίδραση απέναντι σε μια δική μου.

Ίσως με τον καιρό να έχω δημιουγήσει μια εικόνα για τον κάθε ένα και με βάση αυτή κινούμαι:

με τη μαμά μου πιστεύω οτι πάντα θα μαλώνω

με τον άντρα μου νιώθω οτι ποτέ δε θα μαλώσω

με τα παιδιά μου ξέρω οτι κάπου κάπου θα (τα) μαλώνω

Λένε οτι μια σύγκρουση μπορεί να είναι καλή, να έχει θετική εξέλιξη, να λύσει μια κατάσταση, να βοηθήσει.

Αλλά εμένα δε μου αρέσουν οι συγκρούσεις, οι φωνές, η φασαρία, δε μαλώνω, δεν μου αρέσει να μαλώνω.

 

"Βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο 

βουτη-βουτηρένιο

παιδί είμαι εγώ.

Με φωνάζουν βουτυρένιο

μα δε νοιάζομαι γι αυτό

δε μ΄αρέσουν οι μπελάδες

προτιμώ φαΐ ζεστό."

Μπουμ!

Ήλιος! Επιτέλους!!

Παιδική χαρά, γέλια, τσουλήθρα, κούνιες, χαλίκια......μπουμ στα χαλίκια.........................κόκκινο.

Ήταν η κακιά στιγμή. Μπορούσα να σε πάρω μαζί μου, σε άφησα με το μπαμπά να κάνεις κούνια, δε θα αργήσω είπα, δεν άργησα.

Δέκα λεπτά. Ήταν αρκετά. Έπεσες. Χτύπησες. Αίμα. Πολύ αίμα, λένε, που ευτυχώς δεν είδα, λένε.

Αγκαλιά, παράπονο, σπίτι.

Κοιμάσαι, αλλά εμείς δεν ησυχάζουμε.

Ξυπνάς. 

Παράπονο. Και δέκατα. Καταραμένο θερμόμετρο, σε μισώ, σε μισώ!

Πυρετός + κλάμα = καμπανάκι

Βουρ στα επείγοντα. Ξέρω, είσαι καλά, αλλά, αν δεν είσαι; Ναι ναι είσαι, ξέρω σου λέω, με ιώδιο και λαδάκι.

Στο ταξί ένιωσα ένα σφίξιμο. Θυμήθηκα. -----

Σκεφτόμουν οτι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσεις, ακομα κι όταν φύγεις και κάνεις δικά σου παιδιά

πάντα μα πάντα θα πονάω για σένα λίγο παραπάνω, πάντα θα νιώθω οτι πρέπει να σε προσέχω, να φυλάγεσαι.

Στο νοσοκομείο όλα καλά, τραύμα επιφανειακό, κόλλα επουλωτική και φύγαμε, ουφ.

Να σου πω και κάτι ακόμα, για να ξέρεις.

Ήμουν εκεί! 

Ήθελαν να με βγάλουν έξω μα εγώ δε βγήκα, δε με έβλεπες αλλά ήξερες οτι ήμουν εκεί.

Σου το χρωστούσα..................................για εκείνη τη φορά που σε πήραν μέσα και σε τρυπούσαν, ένα τόσο δα μωράκι, τόσο λίγων ημερών

να πονάς και να κλαις και η μανούλα να μην είναι εκεί........σου το χρωστούσα, να ξέρεις ήμουν μαζί σου.

Πάντα θα είμαι.

Και τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη.

Σε σκέπασα, σε χάιδεψα, έβαλα το χέρι μου στην καρδιά σου, όνειρα γλυκά.

Μαμά. Μόνο αυτό.-

Τα τελευταία 4 χρόνια είμαι Μαμά.

Αυτό.

Μόνο αυτό.

Σα να σταμάτησε ο χρόνος σε εκείνη τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο αυτό το μικρό πλασματάκι.

Το πρώτο. Το πρωτότοκο. Γιατί τώρα έρχεται το 3ο.

Ναι 3 παιδιά σε 4 χρόνια. Άθλος. Τυχαίο.

Και ο χρόνος σταμάτησε, αλήθεια.

Αν κοιτάξεις την ντουλάπα μου θα το καταλάβεις. Τα ρούχα μου είναι τα ίδια εδώ και 4 χρόνια, μπαίνουν βγαίνουν χειμώνα καλοκαίρι.

Το στυλ; Ίδιο κι αυτό, φαρδιά και άνετα, αφού ή φουσκώνω ή (προσπαθώ να) ξεφουσκώνω.

2-3 κολάν, 5 ριχτές μπλούζες, 2 φούστες, 1 μπουφάν, αυτά είναι όλη μου η γκαρνταρόμπα.

Που και που σκάει μύτη κανα μπλουζάκι μεσάτο, καμιά φουστίτσα στενή, από λάθος δηλαδή, έχασε το δρόμο της για το πατάρι, μόλις το καταλάβει επιστρέφει εκεί και περιμένει τη σειρά της.

Το ίδιο και στα καλλυντικά μου. Το τσαντάκι μου είναι τσαντάκι γυναίκας που δε βάφεται πια. Το τελευταίο αγορασμένο ήταν στην ππ (προ παιδιού) εποχή.

Κι εκεί δηλαδή τα ίδια και τα ίδια, ροζ, γαλάζιο, πράσινο, τα ίδια χρώματα τα ίδια αρώματα τόσα χρόνια.

Δε μιλώ για τα κοσμήματα..τα περήφανα σκουλαρίκια μου χάθηκαν για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό, τα κολιέ που είχα από φοιτήτρια μου φαίνονται αστεία πια.

Δαχτυλίδια φοράω. Α όλα κι όλα. Τη βέρα, το μονόπετρο και του γάμου.Ναι.

Στις φωτογραφίες;Τα ίδια! Το ίδιο πρόσωπο, με τα ίδια ρούχα/χρώματα/αρώματα/σκουλαρίκια/κολιέ/δαχτυλίδια εδω και 4 χρόνια.

Να χαμογελά. Με το ιδιο χαμόγελο.

Λευτεριά στα εφαρμοστά μίνι φουστάνια!
Λεφτεριά στα ξυραφάκια!

μαμά
μπαμπά
γιαγιά
παππού
εκεί
ναι
μη μη
νινί
αγκαλιά
τζάκι
τζιζ (κάνει το τζάκι)
γάλα
καλά (τι κάνεις;)

17 Αυγούστου

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο γεννήθηκες. Πως πέρασε ο καιρός...
Όταν ξεχνιέσαι περπατάς. Μασουλάς με μανία κριτσίνια. Έχεις κοτσιδάκια. Κολυμπάς σαν γοργονίτσα και κυλιέσαι στην άμμο.
Μεγαλώνεις.

Σαν σήμερα πριν 36 χρόνια γεννήθηκε ο μπαμπάς.

Χρόνια πολλά αγάπες μου.

Μουσακάς χωρίς κιμά

Ξέρεις τι σκεφτόμουν;

Να ένας τρόπος να ξεπερνάς εύκολα τις στεναχώριες: να προσποιείσαι οτι δεν υπάρχουν.

Δηλαδή, έκαψες ας πούμε τη φασολάδα. Πω πω συμφορά. Αμ δε!

Πέτα την κατσαρόλα, εξαφάνισε τα ίχνη και παρήγγειλε μια πίτσα. Όλα καλά!

Είδες πόσο απλό είναι;

Έσπασες το καλό ποτηράκι του λικερ της προγιαγιάς σου; Ε και;

Πέταξε τα γυαλιά, πάνε αγόρασε ένα παρόμοιο και θα λες πως αυτό είναι το οικογενειακό σας κειμήλιο.

Ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ξέχασες να πάρεις κιμά για το μουσακά; Δεν πειράζει, φτιάξε "μελιτζάνες και πατατες με μπεσαμέλ"

ελαφρύ καλοκαιρινό φαγητό, χωρίς κρέας.

Θα είναι το ίδιο νόστιμο, πίστεψέ με, μπορεί να εκπλαγείς, μπορεί να είναι και καλύτερο.

( Θα σου πω μια μέρα την ιστορία με το "κιμουρλου" )

Πραγματικά όταν εξαφανίσεις το πρόβλημα, δε θα υπάρχει πρόβλημα. Δε χρειάζεται να το λύσεις, μπορείς απλώς να το εξαφανίσεις.

Δε σου μιλάει η μάνα σου;

Πες οτι δεν έχεις μάνα, δεν είχες ποτέ, φύτρωσες ρε παιδί μου πως το λένε!!

Πέταξε τις φωτογραφίες, μην αναφέρεις το όνομά της, μην την πάρεις για ευχές στη γιορτή της

και να δεις πριν καλά καλά το καταλάβεις θα την έχεις ξεχάσει κι εσύ.

Ναι σου λέω!

Δε με πιστεύεις;

Αν δε με πιστεύεις τράβα Κυριακάτικα να βρεις χασάπη.

Οφου!

11

Έντεκα

Λίγο πριν το Δώδεκα

Δεν καταλαβαίνω πως πέρασε τόσος καιρός!

Αυτό το παιδί μεγαλώνει στον αυτόματο, πραγματικα.

Δε τη θυμάμαι μωρό. Σα να ήταν πάντα έτσι.

Τη βλέπω και λιώνω. Λιώνω σου λέω, θέλω να τη φάω!

Ανεξάρτητη σαν την αδελφή της

και τσαούσα μα μια τσαούσα
δεν τις θέλει τις αγκαλιές, δε γέρνει στον ώμο μου να ξαποστάσει, δε θηλάζει με τις ώρες

έχει μια ηρεμία αυτό το μωρό, άλλο πράγμα

Μμμμμ λοιπόν...

11 μηνών

Συνεχίζεις να περπατάς μόνο όταν πιάνεσαι από κάπου, χέρι, καναπέ,αυτοκινητάκι

μόνη σου δε φεύγεις, στέκεσαι όμως όρθια, κάνεις μισό βηματάκι και χαμηλώνεις

Έφαγες αυγό, τον κρόκο μόνο και σου άρεσε.

Τα φασολάκια δε σου άρεσαν. 

Νερό άρχισες και πίνεις μπόλικο με ποτήρι που έχει καλαμάκι.

Ξυπνάς τα ξημερώματα για γάλα αγκαλιές ξανακοιμάσαι ως τις 8-9

μετά κοιμάσαι 12-3 ένα ευλογημένο τριωρο και άλλη 1 ωρίτσα το απόγευμα. Μια χαρά.

Έχεις μαλλιά!!! Αχχαχαχαχα ναι έχεις μαλλιά και κάνουμε κοτσιδάκια!! Τέλειο; Τέλειο!

Μιμείσαι πολύ τη Σταυρούλα, έχει πολύ πλάκα.

Προσπαθείς να παίξεις με τον ίδιο τρόπο, να κάνεις τις ίδιες κινήσεις, να ανέβεις όπου ανεβαινει.

Α ναι ανεβαίνεις σκάλες, ή πάνω στο τραπέζι όταν βρεις πάτημα.

Χαμογελάς και γελάνε και τα μάτια σου!

Είσαι αδυνατούλα αν και τρως καλά, ε πως να μην είσαι, όλη μέρα τριγυρνάς.

Σ΄αγαπάμε πολύ, πάρα πολύ.

Μιμείσαι