Μπουμ!

Ήλιος! Επιτέλους!!

Παιδική χαρά, γέλια, τσουλήθρα, κούνιες, χαλίκια......μπουμ στα χαλίκια.........................κόκκινο.

Ήταν η κακιά στιγμή. Μπορούσα να σε πάρω μαζί μου, σε άφησα με το μπαμπά να κάνεις κούνια, δε θα αργήσω είπα, δεν άργησα.

Δέκα λεπτά. Ήταν αρκετά. Έπεσες. Χτύπησες. Αίμα. Πολύ αίμα, λένε, που ευτυχώς δεν είδα, λένε.

Αγκαλιά, παράπονο, σπίτι.

Κοιμάσαι, αλλά εμείς δεν ησυχάζουμε.

Ξυπνάς. 

Παράπονο. Και δέκατα. Καταραμένο θερμόμετρο, σε μισώ, σε μισώ!

Πυρετός + κλάμα = καμπανάκι

Βουρ στα επείγοντα. Ξέρω, είσαι καλά, αλλά, αν δεν είσαι; Ναι ναι είσαι, ξέρω σου λέω, με ιώδιο και λαδάκι.

Στο ταξί ένιωσα ένα σφίξιμο. Θυμήθηκα. -----

Σκεφτόμουν οτι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσεις, ακομα κι όταν φύγεις και κάνεις δικά σου παιδιά

πάντα μα πάντα θα πονάω για σένα λίγο παραπάνω, πάντα θα νιώθω οτι πρέπει να σε προσέχω, να φυλάγεσαι.

Στο νοσοκομείο όλα καλά, τραύμα επιφανειακό, κόλλα επουλωτική και φύγαμε, ουφ.

Να σου πω και κάτι ακόμα, για να ξέρεις.

Ήμουν εκεί! 

Ήθελαν να με βγάλουν έξω μα εγώ δε βγήκα, δε με έβλεπες αλλά ήξερες οτι ήμουν εκεί.

Σου το χρωστούσα..................................για εκείνη τη φορά που σε πήραν μέσα και σε τρυπούσαν, ένα τόσο δα μωράκι, τόσο λίγων ημερών

να πονάς και να κλαις και η μανούλα να μην είναι εκεί........σου το χρωστούσα, να ξέρεις ήμουν μαζί σου.

Πάντα θα είμαι.

Και τώρα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη.

Σε σκέπασα, σε χάιδεψα, έβαλα το χέρι μου στην καρδιά σου, όνειρα γλυκά.