Βάπτιση

Ήρθε επιτέλους αυτή η μέρα!

29 Μάη 2011

στις 12 το πρωί

στον Άγιο Δημήτριο

Το προσκλητήριο ένα απλό κειμενάκι,

μέσα σε πουγκί με ποτ πουρι, να μοσχοβολάει ο τόπος!

Το φτιάξαμε μαζί με τη Σταυρούλα και το καταευχαριστηθήκαμε.

Οι μπομπονιέρες πεταλούδες σε στικ για τους μεγάλους, ανεμόμυλοι σούπερ για τους μικρούς.

Το γλυκό: μπισκοτολούκουμο. Γεύση από τα παλιά, τριαντάφυλλο και πτι μπερ.

Το χρώμα: ροζ ροζ ροζ με φούξια και λαχανί.

Ξυπνήσαμε το πρωί, πολύ πρωί, χαλαρά..ήπιαμε καφεδάκι και ξεκίνησαν οι ετοιμασίες.

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε, πήραμε τα καλάθια και τα πανέρια και πάμε στην εκκλησία.

Ο καιρός σύμμαχος. 

Αν και η πρωινή συννεφιά μας λαχτάρησε. Ήλιος λαμπρός στη βάφτιση.

Όλοι ήταν εκεί. Βγήκαμε φωτογραφίες, υπογράψαμε, τακτοποιήσαμε τα πράγματα και.....

.......το όνομα αυτής  Ραφαέλα - Σωτηρία!!!

Έκπληξη! Για πολλούς, άλλους θετική άλλους..σκέτη έκπληξη.

Η τελετή ήταν τόσο μαγική..ησυχία εντός του ναού, εμείς ήρεμοι και χαμογελαστοί, το μωρό να κοιτάει με ενδιαφέρον, η μεγάλη αδελφή παρακολουθούσε από κοντά..

Δεν έκλαψε, όχι. Ε λίγο κλαψούρισε στη δεύτερη βουτιά κι αυτό ήτανε.

Τη ντύσαμε παρέα με την κολλητή αυτοκόλλητη μου, τι χαρά!

Ο παππα Σάββας ήρεμος, με τα αστεία του, με το ενδιαφέρον του, για τη λαμπάδα, το μωρό, εμάς, τα πάντα.

Τελείωσε η βουτιά που αληθινά τη θυμάμαι λεπτό προς λεπτό, αλήθεια τα θυμάμαι όλα!

Και άρχισαν οι χαιρετούρες, 

με το μικράκι να κοιμάται στην αγκαλιά μου, 

ο κόσμος να περνάει

να μας γεμίζει δώρα κι ευχές

κι εμείς αληθινά χαρούμενοι, ευτυχισμένοι.

Ήταν μια όμορφη μέρα. 

Ήμουν τόσο πολύ συγκινημένη..αυτό το μωράκι, το θαυματάκι, είναι εδώ μαζί μας...

Έβλεπα τη νονά, φίλη αγαπημένη, να χαμογελάει και να λάμπει και σκεφτόμουν "άξια η νονά μας"

Έβλεπα την κόρη μας τη μεγάλη, να στέκεται δίπλα ήσυχη, αθόρυβη να κοιτά με ενδιαφέρον, να συμμετέχει με τον τρόπο της και καμάρωνα.

Έβλεπα τον άντρα μου, σύντροφο της ζωής μου δίπλα μου να στέκει κι ένιωθα γεμάτη, χορτασμένη.

Ο Άγιος Ραφαήλ την έσωσε τη Ραφαέλα - Σωτηρία μας.......ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

μάνα

Μέσα στο χρόνο
είδα

τον άντρα μου να πέφτει
το παιδί μου να χάνεται
τον εαυτό μου να σκορπάει

να τρεις λόγοι για να στεναχωριέμαι
και σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη

άλλους δεν θέλω, ευχαριστώ

9

Σήμερα το σκουλουκουιν μας κλείνει τον ένατο μήνα ζωής.

9

Καλέ πως πέρασε ο καιρός;

Είναι ένα μικρό ανθρωπάκι, έχει άποψη, διεκδικεί χώρο και χρόνο στο σπίτι μας.

Τρώει φρουτόκρεμα το πρωί, όλη την τρώει. Το απόγευμα φαγητό. Κρέας, λαχανικά, ρύζι....

Και φυσικά θηλάζει, ασταμάτητα.

Τα βράδια ξυπνάει 1-3 φορές, δεν πεινάει, τι θέλει; Δεν ξέρω.. Με μια αγκαλίτσα ηρεμεί συνήθως.

Πίνει και νερό. Ε πίνει...δαγκώνει με μανία το ποτηράκι της.

Της αρέσει να σκαρφαλωνει, να στέκεται όρθια, πιάνεται από το τραπέζι σηκώνεται μας κοιτάζει και γελάει.

Δεν περπατάει, αλλά κάνει βηματάκια καβουρίσια στην προσπάθεια να φτάσει ένα παιχνίδι, το τηλεκοντρόλ, τις παντόφλες μου -μα τι μανία είναι αυτή με τις παντόφλες;;;

Παίζει με την αδελφή της και ξεκαρδίζεται. Ε παίζει..κοπανιούνται με παιχνίδια, κούκλες, κουκλάκια και γελάνε.

Α ναι δόντια δεν έχουμε! τσου!

Φαφούτικο θα είναι το χαμόγελο στη βάφτιση.

Στις 29 Μαΐου θα κάνει μπλουμ και θα πάρει όνομα(τα).

Σχεδόν όλα είναι έτοιμα, περιμένω τη μέρα με μεγάλη συγκίνηση.

Θέλω να έρθει πολύς κόσμος! Να δουν όλου το κοριτσακι μας.

Οτι είναι καλά, οτι είναι εδώ μαζί μας και χαμογελάει!!

Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να έρθουν όλοι, να γεμίσει η εκκλησία

να γεμίσει και η ψυχή μας με χαρά, χαμόγελα και ευχές!

Έγινε λοιπόν 9 μηνών το μικρό μας θαυματάκι.

Γερό να είναι Παναγιά μου!

Και χαρούμενο.

Και γελαστό, όπως τώρα, έστω και φαφούτικο.

Χικ!Ο.Μπουμ..

Μόνος κανείς..όλοι μαζί!

Παιχνίδια του μυαλού

τύχη 

ζωή..

Μια φορά

μονάχα μια φορά ερχόμαστε σε τουτη τη γη

σκέψου καλά τι αποτύπωμα θέλεις να αφήσεις

σκέψου καλά

και αποφάσισε

και πες μου

είσαι μαζι μας;

ή με τους άλλους;

κανείς να μην μενει μόνος του μια μέρα σαν κι αυτή

καράβι μονάχο αλαργινό για πού άνοιξες πανιά; που ταξιδεύεις;

στάσου

δυο κουβέντες να πούμε κι αμέσως φεύγεις

στάσου

πετας μακρυά κ δε σε βλέπω, φεύγει μακρυά και δε σε φτάνω

πουλί αλιώτικο της μοίρας το πρώτο φτερούγισμα

μη φεύγεις μη

στασου λιγο ακομα

για μια στιγμή

μόνο για μια τόση στιγμή

σε μια απέραντη μέρα

Χριστός Ανέστη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!


στις ψυχές μας 

στις ζωές μας

στο δρόμο μας 








μια Ανάσταση για κάθε σπίτι 

μια λαμπάδα να καίει με το Αγιο Φως 

ένα καντήλι αναμμένο 

μια προσευχή 







χριστός ανέστη!

8

σήμερα γίνεται 8 μηνών το μικρό μας θαυματάκι

σηκώνεται όρθια, πιάνεται από τα έπιπλα κ κάνει μόνη της βηματάκια

το γράφω κ δεν το πιστεύω
δεν μπορώ να πιστέψω οτι είναι καλά μετά από όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασε

τη βλέπω να χαμογελάει, να παίζει, να κοιμάται, να πιάνει με τα μικρά της χεράκια παιχνιδάκια κ να τα παρατηρεί, να μπουσουλάει, να παίζει καθιστή στην κούνια της, να ψάχνει την αδελφή της, να ξεκαρδίζεται.....κάθε μέρα σημαντική, κάθε νέα κατάκτηση είναι αφορμή για πάρτυ

τη βλέπω κ κανω το σταυρό μου κ δεν μπορώ να ξεχασω όσα εγιναν, δεν μπορώ..

δεν υπάρχει μέρα που να μην το θυμηθώ, μια εικόνα, μια φράση κ αμέσως με πιάνει το παράπονο

πως έγινε όλο αυτό;

Ποιος να είναι άραγε ο λόγος που ο Θεός επέτρεψε μια τέτοια δυσκολία στο δρόμο μας;

δεν μπορώ να βγαλω από το μυαλό μου τις άσχημες σκέψεις, την ανησυχία
κι εκείνη θαρρείς και το ξέρει κ βιάζεται να περπατήσει, να μιλήσει, να μας δείξει οτι είναι καλά κ να μην ανησυχούμε
ώρες ώρες νιώθω οτι μας κάνει χάρη ο Θεός και μια μέρα θα μας την πάρει

την άφησε να ζήσει 2 φορές, τι θα γίνει την 3η; ανατριχιαστικό κ μόνο που το σκέφτομαι

φοβάμαι

μερικές νύχτες είναι ατελείωτες, αξημέρωτες

εύχομαι να είναι πάντα καλά

ένα γερό παιδί

πόσο ευγνώμων σου είμαι Θεέ μου που είναι το παιδί μας ζωντανό!

να τη φυλάς, να φέγγεις στο δρόμο της, να την προσέχεις

αχ και να μπορούσα να σε κλείσω στην αγκαλιά μου

τίποτα να μην πάθεις

να σε κρύψω

να μη σε βρεί η νύχτα