Όχι το γνωστό παιδικό παιχνίδι
με την κλωστή που ανεβοκατεβαίνει
-μα τι γέλια κάναμε, θυμάμαι-
όχι αυτο,
το άλλο το γιογιό
αυτό που κάθε παιδάκι αποθέτει
οτι πολυτιμότερο έχει, τα κακάκια του!
Ένα τέτοιο σε χρώμα φουξια έκανε πρόσφατα
την εμφάνισή του στο σπίτι μας।
Ο στόχος: να μάθει η २१ μηνών κόρη μας να το χρησιμοποιεί.
Ο απώτερος σκοπός: να έχει βγάλει τις πάνες μέχρι να γεννηθεί
το δεύτερο μωράκι μας, δηλαδή σε ४ μήνες, τον Αύγουστο.
Μα πριν προλάβουμε να της πούμε τι είναι αυτό, τι το κάνουμε,
μας αιφνιδίασε με μια απρόσμενη κίνηση..
Την ξεντύνω και πάμε για μπάνιο.
Μέχρι να ετοιμάσω τη μπανιερίτσα, το σαμπουάν, την πετσέτα...
...παίρνει το γιογιό, κάθεται απέναντί μου και......κανει κακά!
Της λέω "Τι κάνεις;" και μου απαντά "πουφ"।
(λέξη κλειδί για το περιεχόμενο της πάνας)
Αυτό ήταν! Έμεινα η δόλια μάνα να κοιτώ αποσβολωμένη.
Δεν είχαμε προλάβει να της πούμε τίποτα,
προφανώς μιμείται
γιατί φυσικά πάντα παρέα πάμε για τσίσα
κι άμα τη ρωτήσετε τι κάνει η μαμά στην τουαλέτα
λέει "τσίσ(α)"।
Εμείς σκεφτήκαμε να πάρουμε το γιογιο
και σιγά σιγά να πούμε τι είναι αυτό, τι κάνουμε κλπ αλλά αυτά εν καιρώ.
Απ΄ότι φαίνεται η φύση έχει το δικό της χρονοδιάγραμμα.
Τυχαίο λέμε θα ηταν, δεν μπορεί, για να δούμε.
Το πρωί που ξύπνησε μας έφερε το γιογιο στο κρεβάτι.
Τις επόμενες μέρες ζήσαμε απίστευτες σκηνές!
Ζητάει να την ξεντύσουμε,
πάει κάθεται στο γιογιο,
σηκώνεται-χωρίς να κάνει κάτι
παίρνει χαρτί, σκουπίζεται, πετάει το χαρτί μέσα στο γιογιο
και τεντώνεται στη βρύση να πλύνει τα χέρια της।
Πριν κοιμηθεί κάθεται πάλι στο γιογιό, μετά σηκώνεται,
πάει στο σαλόνι, της φεύγουν τσίσα
και...τρέχει να κάτσει στο γιογιό। (δεν πρόλαβε)
Κι ακολουθεί το γνωστό, χαρτί, σκούπισμα, πλύσιμο χεριών....
Τι να πω. Μας ξάφνιασε.
Σα να γύρισε ένας διακόπτης μέσα της.
Ίσως να ήταν κι από καιρό γυρισμένος κι εμείς να μην το ξέραμε.
Θα δούμε..
Θα την αφήσουμε να κάνει οτι θέλει.
Εκείνη ξέρει।
